Farba do płyty wiórowej

Zmęczony starymi meblami, które lata świetności mają dawno za sobą? Zastanawiasz się, czy materiał, z którego są zrobione, nadaje się do metamorfozy? Płyta wiórowa, wszechobecna w naszych domach, od szafek kuchennych po proste zabudowy, zdaje się prosić o drugie życie. Czy Farba do płyty wiórowej to realna szansa na odświeżenie, czy tylko mrzonka? Krótka odpowiedź brzmi: tak, malowanie płyty wiórowej jest jak najbardziej możliwe, wymaga jednak odpowiedniego przygotowania i doboru produktów, co otwiera drzwi do całkowitej zmiany wyglądu przy relatywnie niewielkim nakładzie.

• Przygotowanie powierzchni płyty wiórowej do malowania
• Malowanie surowej płyty wiórowej krok po kroku
• Malowanie płyty wiórowej okleinowanej krok po kroku

Z naszego doświadczenia, bazując na analizach wielu realizacji, typowe produkty stosowane do malowania drewna radzą sobie zaskakująco dobrze z płytą wiórową, pod warunkiem, że wiemy, czego oczekiwać. Oto zestawienie popularnych opcji i ich charakterystyka w kontekście tego specyficznego materiału:

Jak widać, paleta możliwości jest szeroka, od bejc zmieniających optycznie surowy materiał, po solidne farby olejno-ftalowe gotowe stawić czoła trudnym warunkom. Kluczem jest nie tylko wybór farby do płyty wiórowej, ale przede wszystkim zrozumienie jej właściwości – surowa wiórówka chłonie jak gąbka i wymaga gruntowania, natomiast gładka okleina stawia wyzwanie w postaci zapewnienia odpowiedniej przyczepności, co jest absolutną podstawą sukcesu.

Przygotowanie powierzchni płyty wiórowej do malowania

Nim pędzle pójdą w ruch, a farba zabulgocze w puszce, czeka nas etap, który w żargonie fachowców nazywa się "robieniem podkładu". To właśnie przygotowanie powierzchni płyty wiórowej do malowania decyduje ostatecznie o trwałości, przyczepności i estetyce finalnej powłoki. Można mieć najlepszą farbę na świecie, ale jeśli położymy ją na brudnym, źle przygotowanym podłożu, efekt końcowy będzie – delikatnie mówiąc – daleki od ideału, a trwałość powłoki porównywalna do kruchego lodowego serca w środku lata.

Zobacz także: Wytrzymałość Płyty Wiórowej 18mm: Co Warto Wiedzieć w 2025 Roku

Pierwszy krok to gruntowne czyszczenie. Kurz, tłuszcz, osady po palcach (o tak, są wszędzie!), a nawet pozostałości kleju czy starych etykiet muszą bezwzględnie zniknąć. Jeśli malujemy starą szafkę kuchenną z płyty wiórowej, gdzie lata gotowania odcisnęły swoje tłuste piętno, samo przetarcie szmatką nie wystarczy – potrzebny będzie detergent do odtłuszczania lub nawet specjalistyczne środki czyszczące. Izopropanol lub benzyna ekstrakcyjna świetnie nadają się do usunięcia uporczywych, tłustych zabrudzeń, przygotowując materiał do dalszych prac. Pamiętaj o dokładnym przetarciu wilgotną (nie mokrą!) szmatką, by usunąć resztki detergentu, a następnie pozostaw powierzchnię do całkowitego wyschnięcia – nawet odrobina wilgoci pod powłoką malarską może stać się przyczyną problemów w przyszłości.

Następnie przychodzi czas na inwentaryzację uszkodzeń. Płyta wiórowa, choć elastyczna, jest podatna na wyszczerbienia, wgniecenia i obicia, zwłaszcza na krawędziach i narożnikach. Niewielkie defekty możemy zignorować, ale większe ubytki wymagają uzupełnienia szpachlówką do drewna lub masą naprawczą. Na rynku dostępne są gotowe masy akrylowe lub dwuskładnikowe, które szybko schną i dobrze przyjmują farbę – ważne, aby dobrać produkt odpowiedni do planowanej grubości warstwy i warunków użytkowania (szpachlówki epoksydowe są trwalsze i bardziej odporne na wilgoć niż akrylowe). Aplikacja szpachli to jak praca chirurga z miniaturową łopatką – nałóż masę, starannie wypełnij ubytek z lekkim nadmiarem, a po wyschnięciu... czeka Cię szlifowanie.

Szlifowanie to drugi filar solidnego przygotowania, zaraz obok czystości. Jego celem jest ujednolicenie powierzchni, usunięcie nadmiaru szpachli, ale przede wszystkim zmatowienie podłoża, by zwiększyć przyczepność farby. Na surowej płycie wiórowej zaczynamy zazwyczaj od papieru o gradacji P80-P120, by wyrównać większe nierówności i otworzyć pory materiału, przygotowując go na przyjęcie gruntu. Nie zapominaj o krawędziach – często są najbardziej "rozczochrane" i wymagają szczególnej uwagi. Potem przechodzimy do drobniejszej gradacji, np. P180-P240, by wygładzić powierzchnię przed gruntowaniem. Na okleinowanej płycie wiórowej (o czym szerzej w kolejnym rozdziale) szlifowanie jest znacznie, znacznie delikatniejsze – używamy gradacji P240, P320, a nawet P400, jedynie matowiąc okleinę, nie ryzykując jej przetarcia. Praca idzie sprawniej z pomocą szlifierki oscylacyjnej lub mimośrodowej, ale ręczny klocek szlifierski też da radę na mniejszych elementach – kluczem jest równomierne nacisk i systematyczność.

Zobacz także: Ile Waży Płyta Wiórowa 18mm w 2025 Roku?

Absolutnie KRYTYCZNYM krokiem po szlifowaniu jest usunięcie pyłu. Odkurzacz z miękką końcówką, a następnie ściereczka antystatyczna lub lekko wilgotna mikrofibra (tak, żeby tylko zebrać pył, a nie zamoczyć płytę!) to twoi najlepsi przyjaciele. Widziałem na własne oczy, jak pominięcie tego etapu zamieniło gładką powierzchnię w 'papier ścierny', gdy drobinki pyłu zmieszały się z gruntem czy pierwszą warstwą farby. To lekcja, której uczysz się szybko, choć czasem bolesnym kosztem.

Gdy powierzchnia jest już idealnie czysta i gładka (względnie do akceptowalnego stopnia, płyta wiórowa to nie jednolity gatunek drewna i ma swoje ograniczenia!), przychodzi czas na gruntowanie. Gruntowanie surowej płyty wiórowej jest bezwzględnie wymagane. Bez niego porowata struktura chłonęłaby farbę nierównomiernie, tworząc plamy i zwiększając zużycie materiału nawet dwu- czy trzykrotnie. Primer (grunt) ma za zadanie scalić wióry, usztywnić powierzchnię, zablokować przebijanie ewentualnych przebarwień (żywicy, kleju), a przede wszystkim stworzyć jednolitą, dobrze przyczepną warstwę dla docelowej farby do płyty wiórowej. Typowy grunt akrylowy do drewna doskonale spełnia to zadanie. Aplikujemy go pędzlem, wałkiem lub natryskiem – zazwyczaj wystarczy jedna warstwa, ale jeśli płyta jest bardzo porowata, dwie cienkie warstwy będą lepszym rozwiązaniem.

Szczególnym przypadkiem jest przygotowanie płyty wiórowej, która będzie eksponowana na wilgoć lub zmienne warunki (np. do użytku zewnętrznego, w nieogrzewanej szopie). W takich sytuacjach, po wstępnym oczyszczeniu i naprawach, ZANIM zastosujemy właściwy grunt pod farbę kryjącą, niezbędna jest impregnacja. Produkty takie jak wspomniany wcześniej VIDARON Impregnat Ochronny do Drewna (w wersji bazowej bezbarwnej lub barwiącej) nie tylko nadają kolor, ale przede wszystkim penetrują strukturę drewna (czy raczej wiórów), chroniąc przed czynnikami biologicznymi – grzybami, sinizną czy algami. Na takim zaimpregnowanym (i dobrze wyschniętym!) podłożu stosujemy następnie dedykowany podkład, zgodny z systemem producenta impregnatu, a dopiero potem finalną warstwę farby do płyty wiórowej, dostosowaną do warunków użytkowania – na zewnątrz powinna to być farba odporna na UV i wilgoć.

Czas schnięcia gruntu jest równie ważny jak jego nałożenie. Standardowe primery akrylowe schną 'na dotyk' w ciągu 1-2 godzin, ale pełne wyschnięcie i gotowość na szlifowanie (lekkie matowienie przed nałożeniem farby, papier P240-P320) oraz malowanie to często 3-4 godziny, a nawet dłużej w przypadku większej wilgotności powietrza. Impregnaty, zwłaszcza te rozpuszczalnikowe, mogą potrzebować nawet 12-24 godzin. Nigdy nie przyspieszaj tego procesu na siłę – to może zaszkodzić trwałości wszystkich kolejnych warstw. Podsumowując etap przygotowania, można powiedzieć, że im więcej włożysz w niego pracy, tym lepszy i trwalszy będzie efekt końcowy. Czystość, gładkość, solidne zagruntowanie (a w razie potrzeby – impregnacja) – to fundamenty, na których zbudujesz piękny i trwały mebel z płyty wiórowej.

Pamiętaj: dobre przygotowanie płyty wiórowej przed malowaniem to 70% sukcesu, reszta to tylko malowanie.

Malowanie surowej płyty wiórowej krok po kroku

Gdy etap przygotowania mamy za sobą – powierzchnia jest czysta, gładka po szpachlowaniu i szlifowaniu, a przede wszystkim solidnie zagruntowana – stajemy przed przyjemniejszą częścią zadania: samym malowaniem. Malowanie surowej płyty wiórowej, która otrzymała odpowiedni podkład, staje się zaskakująco proste i przypomina malowanie drewna czy dobrze zagruntowanej płyty MDF. Klucz tkwi w metodycznym działaniu i cierpliwości, choć, jak w życiu, zdarzają się momenty, gdy ręce nam drżą z niecierpliwości.

Pierwszym, oczywistym krokiem jest wybór i przygotowanie samej farby. Zgodnie z naszym wcześniejszym zestawieniem, na surowej (gruntowanej!) płycie świetnie sprawdzą się farby akrylowe, emulsje alkidowe, a nawet farby olejno-ftalowe, jeśli potrzebna jest wyjątkowa trwałość (np. na blacie warsztatowym w garażu). Bejce i lakierobejce również mają swoje miejsce, jeśli chcemy zachować widoczną (choć jednolitą po gruntowaniu) strukturę wiórów lub ją podkreślić kolorem transparentnym. Zawsze, ale to absolutnie zawsze, zacznij od dokładnego wymieszania farby w puszce – pigmenty i spoiwa potrafią się rozwarstwiać, a nie chcesz przecież, żeby na dole została sama żywica, a na górze "woda" z pigmentem. Jeśli producent zaleca rozcieńczenie pierwszej warstwy (często ma to sens, by lepiej wniknęła w podkład), zrób to ściśle według instrukcji.

Teraz narzędzia. Do malowania większych, płaskich powierzchni płyt wiórowych najlepiej nadają się wałki malarskie. Rodzaj wałka ma znaczenie! Wałki gąbkowe lub flokowe dają bardzo gładkie wykończenie, idealne do farb o wysokim połysku lub satynowych, ale potrafią generować pęcherzyki powietrza. Wałki welurowe lub z mikrofibry o krótkim runie (5-10 mm) są bardziej uniwersalne, dobrze rozprowadzają farbę i są mniej podatne na pęcherzenie. Do malowania krawędzi i trudno dostępnych miejsc użyj pędzli – najlepiej płaskich, z miękkim włosiem (syntetycznym do farb wodnych, naturalnym lub mieszanym do rozpuszczalnikowych). Aplikacja natryskiem (pistoletem malarskim) to opcja dla bardziej zaawansowanych – daje najgładsze wykończenie, ale wymaga perfekcyjnego rozcieńczenia farby i... gruntownego czyszczenia sprzętu po pracy, co bywa prawdziwą syzyfową pracą.

Tabela sugerowanych narzędzi i ich przeznaczenia:

Pierwszą warstwę farby nakładamy zazwyczaj pędzlem na krawędzie, a następnie wałkiem na płaskie powierzchnie. Zasada jest prosta: nabieraj równomierną ilość farby, nie za dużo, by uniknąć zacieków, i rozprowadzaj ją systematycznymi, lekko zachodzącymi na siebie ruchami. Malując wałkiem, stosuje się technikę krzyżową – najpierw rozprowadzamy farbę w jednym kierunku (np. w poprzek), a następnie wyrównujemy powłokę, prowadząc wałek w przeciwnym kierunku (np. wzdłuż), lekko dociskając. Ta technika pomaga uzyskać równomierne krycie i minimalizuje widoczność śladów wałka. Na surowej płycie po gruntowaniu często wystarcza jedna, dobrze kryjąca warstwa, ale dwie cienkie warstwy dają zwykle trwalszy i bardziej estetyczny efekt.

Po nałożeniu pierwszej warstwy następuje... oczekiwanie. Czas schnięcia farby jest kluczowy i zależy od jej rodzaju, temperatury otoczenia oraz wilgotności powietrza. Farby akrylowe zazwyczaj schną 'na dotyk' po 2-4 godzinach, ale zalecany czas przed nałożeniem kolejnej warstwy to często 4-6 godzin. Farby alkidowe czy olejno-ftalowe schną znacznie dłużej – 'na dotyk' po 6-12 godzinach, a kolejna warstwa po 24 godzinach lub nawet dłużej. Pełne utwardzenie powłoki, podczas którego farba osiąga maksymalną trwałość mechaniczną i odporność, może trwać nawet kilka dni, a czasem ponad tydzień. Pamiętaj o wietrzeniu pomieszczenia, zwłaszcza przy farbach rozpuszczalnikowych!

Jeśli planujesz drugą warstwę, a na pierwszej zauważysz jakieś niedoskonałości (drobinki kurzu, nierówności) lub po prostu chcesz uzyskać perfekcyjnie gładkie wykończenie, po wyschnięciu pierwszej warstwy możesz wykonać lekkie szlifowanie międzywarstwowe. Użyj do tego bardzo drobnego papieru ściernego o gradacji P240-P320, szlifując delikatnie, jedynie matowiąc powierzchnię i usuwając wypukłości. Następnie – co chyba już wiesz! – MUSISZ idealnie odpylić powierzchnię, bo inaczej cała praca pójdzie na marne. Zdarzyło mi się, że przeoczyłem drobinę pyłu, a potem przeklinałem, gdy stwardniała pod drugą warstwą, tworząc irytujący punkt do usunięcia. Wniosek: dokładność przede wszystkim.

Drugą warstwę farby nakładamy tak samo jak pierwszą, ewentualnie nieco gęstszą (o ile producent na to pozwala i nie zaleca rozcieńczania). Ta warstwa zwykle zapewnia pełne krycie i ostateczny kolor. Jeśli jednak malujesz na jaskrawy kolor (czerwień, żółty) na ciemnym podłożu lub na odwrót, albo używasz farby o niskiej sile krycia, być może potrzebna będzie trzecia cienka warstwa. Trzecia warstwa powinna być nakładana po całkowitym wyschnięciu poprzedniej. Czasem warto użyć innego narzędzia do ostatniej warstwy, np. przejść z wałka z mikrofibry na gąbkowy, by uzyskać gładsze wykończenie. To, ilu warstw finalnie potrzebujesz, zależy od wybranej farby, koloru podłoża, narzędzi i oczekiwanego efektu – farba do płyt wiórowych, podobnie jak do drewna, zachowuje się przewidywalnie, ale wymaga przetestowania.

Malując surową płytę wiórową, szczególną uwagę zwróć na krawędzie. Bez solidnego gruntowania i czasami dwóch warstw gruntu, chłoną one farbę znacznie mocniej niż powierzchnia. Nawet po gruntowaniu, malując krawędzie, staraj się nie zostawiać na nich nadmiaru farby, by nie tworzyły się zacieki spływające na płaszczyznę. Dobrym zwyczajem jest malowanie najpierw wszystkich krawędzi, a dopiero potem dużych płaszczyzn – dzięki temu masz pewność, że farba na krawędziach lekko przeschnie i nie spłynie podczas wałkowania płaszczyzn. To detal, który robi sporą różnicę w finalnym odbiorze pomalowanego elementu. Pamiętaj, że ostateczny wygląd powłoki będzie w dużej mierze zależał od tego, jak równomiernie i bez pośpiechu nałożysz każdą warstwę. Malowanie to nie wyścigi, to maraton, w którym liczy się każdy "krok".

Nie zapominaj, że wentylacja jest kluczowa nie tylko dla Twojego zdrowia, ale też dla prawidłowego schnięcia farby. Zapewnij przepływ powietrza w pomieszczeniu, ale unikaj przeciągów, które mogą nanosić kurz na świeżo malowaną powierzchnię. A kiedy wszystko wyschnie? Ciesz się efektem! Płyta wiórowa, która jeszcze niedawno wyglądała tanio i surowo, dzięki odpowiedniej farbie do malowania płyty wiórowej i Twojej pracy, zyskała zupełnie nowy charakter i może służyć jeszcze długie lata. To jest ten moment, w którym mówisz sobie "Cholera, było warto!" (Tak, czasami używamy takich wyrażeń w redakcji, gdy widzimy udane DIY).

Malowanie płyty wiórowej okleinowanej krok po kroku

Przejście od malowania surowej płyty wiórowej do jej okleinowanej wersji to trochę jak zmiana dyscypliny sportowej – oba wymagają wysiłku, ale zupełnie innych umiejętności i strategii. Płyta wiórowa okleinowana to materiał wykończony cienką warstwą forniru (prawdziwe drewno) lub, co częstsze w przypadku mebli masowych, okleiną sztuczną (laminatem, papierem melaminowanym, folią PVC). Ta gładka, nieporowata powierzchnia, choć na co dzień praktyczna, stawia przed malującym zupełnie inne wyzwania niż chłonna natura surowego wióra. Tutaj "grunt" to zupełnie co innego.

Pierwszym etapem, wspólnym z surową płytą, jest dogłębne czyszczenie. Na okleinie szczególnie zdradliwe są tłuste zabrudzenia, osady z palców, resztki wosków do mebli, a także, o zgrozo, ślady silikonu czy politur. Standardowe detergenty mogą nie wystarczyć – konieczne może być użycie specjalistycznych preparatów do odtłuszczania powierzchni lakierowanych/laminowanych lub po prostu czystego acetonu technicznego czy denaturatu (pamiętaj o sprawdzeniu na niewidocznym fragmencie, czy środek nie uszkodzi okleiny!). Nawet najmniejsza, niewidoczna gołym okiem tłusta smuga sprawi, że farba po prostu nie przyczepi się do powierzchni w tym miejscu – odtłuszczanie okleiny przed malowaniem to absolutna podstawa malowania płyty wiórowej okleinowanej.

Po drugie, inwentaryzacja i ewentualne naprawy okleiny. W przeciwieństwie do surowej płyty, uszkodzenia okleiny są trudniejsze do ukrycia. Odpryski, bąble powietrza, przetarcia – te defekty trzeba ocenić szczerze. Drobne odpryski na laminacie można spróbować wypełnić twardym woskiem retuszerskim lub szpachlówką do plastiku/drewna i potem wyrównać. Pęcherze w folii okleinowej wymagają nacięcia, usunięcia powietrza i podklejenia (klejem kontaktowym lub specjalistycznym). Przetarcia forniru aż do płyty wiórowej to poważny problem – tutaj szpachlowanie jest możliwe, ale musisz liczyć się z tym, że struktura drewna w tym miejscu nie zostanie wiernie odwzorowana przez farbę. Czasami w przypadku bardzo zniszczonej okleiny lepszym rozwiązaniem jest jej całkowite usunięcie (jeśli to cienka folia, czasem da się ją zedrzeć po podgrzaniu suszarką) i praca na surowej płycie wiórowej pod spodem – ale to opcja dla odważnych i cierpliwych.

Teraz krok, który dla wielu jest kontrowersyjny, ale w naszym przekonaniu często niezbędny dla trwałości powłoki na okleinie: BARDZO delikatne szlifowanie. Zapomnij o papierach P80 czy P120 – to prosta droga do przetarcia okleiny na wylot. Używamy papieru o gradacji P240, P320, a nawet P400 – celem nie jest usunięcie materiału, a jedynie MATOWIENIE, czyli zlikwidowanie gładkiego połysku powierzchni. Chodzi o stworzenie mikro-rys, które będą stanowić fizyczne "kotwice" dla podkładu. Robimy to równomiernie, bez nacisku, ręcznie lub z użyciem szlifierki na minimalnych obrotach i z bardzo delikatnym dociskiem. To jest ten moment, w którym pot czystej precyzji skrapla się na czole. Po zmatowieniu absolutnie KLUCZOWE jest ponowne, dokładne odtłuszczenie powierzchni (benzyna ekstrakcyjna lub specjalistyczne środki), aby usunąć pył szlifierski i resztki brudu, które mogły unieść się z mikrorys.

Punktem zwrotnym w malowaniu okleinowanej płyty wiórowej jest zastosowanie PODKŁADU ADHEZYJNEGO. To nie jest ten sam grunt co do surowego drewna, który ma wypełnić i scalić pory. Podkład adhezyjny to specjalistyczny produkt (często epoksydowo-akrylowy lub uretanowo-akrylowy), którego formuła jest zaprojektowana tak, aby "przykleić się" do gładkich, mało chłonnych powierzchni, takich jak laminaty, płytki ceramiczne, szkło czy właśnie gładkie okleiny meblowe. Tworzy on most szczepny, na którym zwykła farba będzie w stanie trwale osiąść. Nie próbuj malować bezpośrednio po okleinie zwykłym gruntem ani farbą kryjącą – prędzej czy później powłoka zacznie odchodzić płatami, a szewska pasja doprowadzi Cię do granicy wytrzymałości psychicznej.

Podkład adhezyjny aplikujemy cienką, równomierną warstwą, starając się pokryć całą powierzchnię (pędzlem na krawędziach, małym wałkiem welurowym lub z mikrofibry na płaszczyznach). Ważne, aby warstwa nie była za gruba, gdyż może nierównomiernie schnąć lub tworzyć zacieki. Czas schnięcia podkładu adhezyjnego jest różny w zależności od producenta, ale zazwyczaj jest dłuższy niż typowych gruntów akrylowych – może wynosić od 6 do 12 godzin, a nawet 24 godziny przed nałożeniem kolejnych warstw. Zawsze sprawdzaj zalecenia na opakowaniu produktu.

Po wyschnięciu podkładu adhezyjnego (tak, w tym przypadku czasem zaleca się lekkie zmatowienie podkładu papierem P320-P400, zwłaszcza jeśli są nierówności), jesteś gotów na właściwe malowanie. Do malowania okleinowanej płyty wiórowej po podkładzie adhezyjnym najlepiej nadają się wysokiej jakości farby akrylowe do mebli lub emulsje alkidowe. Zazwyczaj dwie cienkie warstwy farby, nałożone w odstępach czasu zalecanych przez producenta, wystarczą, by uzyskać pełne krycie i trwałe wykończenie. Podobnie jak w przypadku surowej płyty, nakładaj farbę równomiernie, dbając o unikanie zacieków, zwłaszcza na krawędziach i profilach. Użyj wałka welurowego lub flokowego, by uzyskać jak najgładsze wykończenie – okleina była pierwotnie gładka, więc zazwyczaj chcemy zachować ten efekt.

Pamiętaj o cierpliwości podczas schnięcia. Pełne utwardzenie farby na podkładzie adhezyjnym może potrwać nawet kilka dni, a nawet 2-3 tygodnie dla pełnej odporności mechanicznej. W tym czasie unikaj intensywnego użytkowania malowanego elementu, zarysowań czy kontaktu z wilgocią i chemikaliami. To trochę jak hartowanie stali – proces trwa, ale dzięki niemu efekt będzie solidny. Malowanie okleinowanej płyty wiórowej jest procesem bardziej wymagającym niż malowanie surowej wiórówki czy drewna, ale zastosowanie odpowiedniego podkładu adhezyjnego jest "game changerem", który zamienia frustrację w satysfakcję z uzyskania trwałej i estetycznej powierzchni. Inwestycja w dobry podkład to kluczowy element metamorfozy płyty wiórowej okleinowanej przy użyciu farby.

Powodzenia! To projekt wymagający dokładności i dobrego planowania, ale efekt końcowy w postaci odświeżonych, trwałych mebli z pewnością Cię wynagrodzi. Nie mów, że nie ostrzegałem: precyzja w przygotowaniu i odpowiedni podkład to 90% sukcesu, reszta to już tylko kolor i wykończenie. Nie ma miejsca na fuszerkę.

Zależnie od rodzaju projektu i dostępnych materiałów, szacowany rozkład kosztów renowacji typowego mebla z płyty wiórowej (np. komody o powierzchni ok. 6-8 m²) przedstawia się następująco: