Ocieplenie starego tynku: poradnik 2025

Zapewne każdy, kto staje przed dylematem modernizacji swojego domu, zadaje sobie to kluczowe pytanie: czy ocieplenie na stary tynk to realna opcja, czy raczej kosztowny labirynt pułapek? Odpowiedź brzmi: TAK, ocieplenie na stary tynk jest często możliwe i ekonomicznie uzasadnione, pod warunkiem rzetelnej oceny stanu technicznego podłoża. Wiele domów, nabytych czy dziedziczonych, pomimo swojego wieku, wciąż skrywa w sobie ogromny potencjał. Często ich lokalizacja czy wartość działki przesłaniają pierwotne mankamenty, a pierwszym krokiem do przywrócenia im blasku i zapewnienia komfortu termicznego jest właśnie odpowiednia termoizolacja.

• Ocena stanu technicznego starego tynku przed ociepleniem
• Wybór materiału termoizolacyjnego na stary tynk: EPS czy grafit?
• Przygotowanie podłoża i aplikacja ocieplenia na stary tynk
• Grubość ocieplenia a efektywność energetyczna starego budynku
• Q&A

Kwestia wyboru odpowiedniego rozwiązania dla starych, często nieocieplonych budynków, wzniesionych nierzadko jeszcze przed wojną, to priorytet dla nowych właścicieli, dążących do poprawy komfortu cieplnego i obniżenia kosztów eksploatacji. Kluczem do sukcesu jest tu dogłębna analiza stanu istniejącego tynku, a następnie świadoma decyzja o jego usunięciu lub pozostawieniu. Jak w każdej dziedzinie budownictwa, diabeł tkwi w szczegółach, a te, choć bywają nużące, decydują o trwałości i efektywności całego przedsięwzięcia. Poniżej przedstawiono zwięzłe zestawienie istotnych parametrów i kryteriów, które mają wpływ na finalną decyzję o sposobie przeprowadzenia prac ociepleniowych na starym tynku. Analiza ta, choć w formie tabelarycznej, stanowi esencję wiedzy niezbędnej do podjęcia świadomych wyborów, zanim rozpocznie się zakup materiałów czy kontakt z wykonawcami.

Kiedy mamy już przed oczami te kluczowe dane, pojawia się pytanie: czy to wystarczy? Oczywiście, że nie. Tabela to tylko punkt wyjścia, mapa drogowa. Pamiętajmy, że każdy dom ma swoją unikalną historię, swoje "schorzenia" i swoje "mocne strony". Jedno jest pewne: improwizacja w tak poważnym projekcie, jakim jest prace ociepleniowe, to najkrótsza droga do rozczarowania. To tak jakby próbować zbudować dom bez fundamentów – szybko się okaże, że wszystko idzie nie tak. Zamiast szukać najtańszego rozwiązania na siłę, lepiej poświęcić czas i środki na dokładną diagnostykę i profesjonalne doradztwo. W końcu, co z tego, że zaoszczędzimy na materiałach, jeśli za rok czy dwa zacznie nam odpadać tynk, a rachunki za ogrzewanie wcale się nie zmniejszą? Lepiej raz, a porządnie, niż dwa razy od nowa, prawda? A teraz przejdźmy do mięsa sprawy: do konkretnych rozdziałów, które rozłożą temat na czynniki pierwsze.

Ocena stanu technicznego starego tynku przed ociepleniem

Zanim zabierzemy się za ocieplenie na stary tynk, musimy działać jak detektywi na miejscu zbrodni – dokładna inspekcja to podstawa. Pierwsze skrzypce gra tu ocena wizualna i słuchowa. Czasami wystarczy rzut oka, by zobaczyć pęknięcia, odspojenia, zacieki czy naloty pleśni. A potem opukujemy. Brzmi jak prosta czynność, ale pusty odgłos, jak bęben, jest niczym dzwonek alarmowy. Oznacza, że tynk nie trzyma się już muru i trzeba go skuć, bez dwóch zdań.

Jeśli tynk trzyma się jak beton po dwudziestu latach ekspozycji na słońce i deszcz, to mamy z górki. Wystarczy go umyć pod ciśnieniem, pozbyć się kurzu, brudu i wszelkich narośli, a potem odpowiednio zagruntować. Na powierzchniach tradycyjnych, chłonnych murów stosujemy preparaty gruntujące, które wzmocnią podłoże i zwiększą jego przyczepność. Jeśli jednak tynk jest gładki i niechłonny, np. jakaś dawna wylewka betonowa, musimy użyć gruntu sczepnego z domieszką drobnego kruszywa, żeby materiały izolacyjne miały się czego „chwycić”. To trochę jak z malowaniem – jeśli farba nie chwyci, to po prostu odpadnie.

No, ale co, jeśli tynk okazał się figlarzem i trzeba go było skuć? To dopiero początek prawdziwej zabawy! Po usunięciu warstwy starego tynku, naszym oczom ukaże się nagi mur. I tu zaczyna się prawdziwy egzamin dla ścian. Muszą być suche jak wiór po kilku latach suszy i czyste jak łza. To warunek bezwzględny. Jeśli mur jest wilgotny, to cały trud i pieniądze pójdą na marne, bo wilgoć znajdzie sobie drogę, a izolacja zacznie cierpieć, co w dłuższej perspektywie doprowadzi do utraty właściwości cieplnych. Wiele starych budynków po prostu nie posiada odpowiedniej izolacji przeciwwilgociowej na poziomie fundamentów. Wyobraźmy sobie ścianę, która nasiąka wodą niczym gąbka. Jak ma ona skutecznie izolować ciepło? Niemożliwe.

W przypadku wykrycia wilgoci, konieczne jest natychmiastowe zidentyfikowanie jej źródła. To może być wadliwa rynna, nieszczelny dach, źle wykonana obróbka blacharska, a najczęściej – brak lub uszkodzona izolacja pozioma i pionowa fundamentów. Nie ma mowy o ocieplaniu, zanim ściany nie będą całkowicie suche. Osuszenie ścian często wymaga zastosowania specjalistycznych technik, takich jak osuszanie kondensacyjne, a w skrajnych przypadkach – wykonanie nowej izolacji przeciwwilgociowej ścian fundamentowych. Często stare budynki w ogóle nie posiadają izolacji poziomej, co oznacza, że wilgoć kapilarnie podciąga z gruntu. Jest to typowy przykład z życia wzięty z remontów kamienic. Miałem okazję obserwować prace, gdzie po zdjęciu tynków na ścianach do wysokości 1,5 metra widać było wyraźne oznaki zawilgocenia, a ściany po prostu śmierdziały stęchlizną. Wykonanie nowego odkopu i zastosowanie izolacji bitumicznej rozwiązało problem, ale dopiero po wielu miesiącach osuszania.

Na co jeszcze musimy zwrócić uwagę przed przystąpieniem do ocieplania starego domu? Ściany muszą być przede wszystkim pozbawione wszelkich usterek konstrukcyjnych. Pęknięcia, ubytki czy nawet poważne uszkodzenia konstrukcyjne wymagają wcześniejszego remontu. Myślisz, że małe pęknięcie to nic? Przecież ocieplenie to zakryje! Nic bardziej mylnego. To trochę jak z ukrywaniem gorączki pod grubym kocem – problem nadal tam jest, a nawet może się pogorszyć. Podobnie, jeśli w budynku są problemy z oknami, ich wymiana powinna nastąpić przed ociepleniem, by nie naruszyć świeżo położonej izolacji. Wyobraź sobie, że dopiero co skończyłeś malować pokój, a tu nagle ktoś wierci w ścianie, by wymienić okno – efekty są opłakane, prawda?

Co do samej powierzchni muru po skuciu tynku, należy ją dokładnie oczyścić z resztek zaprawy, kurzu, a także wszelkich zanieczyszczeń biologicznych, takich jak algi czy mchy. Jeśli nie zostanie to zrobione, grzyby i pleśnie mogą rozwijać się pod izolacją, prowadząc do jej degradacji i problemów zdrowotnych mieszkańców. Przykładowo, zdarzyło się, że ekipa zaniechała odpowiedniego oczyszczenia, co po kilku latach doprowadziło do tego, że pod warstwą styropianu zaczęły pojawiać się ciemne zacieki i budynek zaczynał brzydko pachnieć. Nie była to ładna sytuacja, a poprawa była bardzo kosztowna.

Podsumowując ten etap, musimy zadbać, aby ściany były przede wszystkim: SUCHE, CZYSTE, STABILNE i POZBAWIONE WAD KONSTRUKCYJNYCH. Jeśli te warunki nie zostaną spełnione, całe przedsięwzięcie może okazać się klapą, a zainwestowane środki pójdą na marne. Dobre przygotowanie podłoża to fundament, na którym oprze się sukces całej termomodernizacji. Inwestycja w rzetelną diagnostykę i profesjonalne przygotowanie ścian to oszczędność nerwów, czasu i pieniędzy w dłuższej perspektywie. Przecież nie chcemy budować zamku na piasku, prawda?

Wybór materiału termoizolacyjnego na stary tynk: EPS czy grafit?

Wybór materiału do do docieplenia domów na starym tynku to niczym selekcja głównego bohatera do hitowego filmu – musi pasować do roli i spełniać oczekiwania. Rynek oferuje wiele rozwiązań, ale najpopularniejsze i najbardziej efektywne ekonomicznie są styropiany: biały (EPS) oraz szary (grafitowy). Decyzja, który z nich wybrać, zależy głównie od tego, jaki współczynnik przenikania ciepła (U) chcemy osiągnąć, a co za tym idzie, jaką efektywność energetyczną domu. Im niższy współczynnik U, tym lepiej, bo oznacza to mniejsze straty ciepła przez ściany.

Styropian biały, czyli klasyczny EPS, od lat jest liderem w dziedzinie ociepleń ścian. Jego popularność wynika z doskonałego balansu między dobrymi parametrami izolacyjnymi a przystępną ceną. Współczynnik przewodzenia ciepła λ dla białego styropianu wynosi zazwyczaj od 0,040 do 0,042 W/(m·K). To solidne rozwiązanie, które sprawdzi się w większości standardowych projektów. Przykładowo, jeśli chcemy osiągnąć współczynnik U na poziomie 0,20 W/(m²·K), to dla ściany o typowej konstrukcji (np. z pustaka ceramicznego) potrzebna będzie grubość styropianu białego rzędu 15-20 cm.

Jednak na scenę wkroczył nowocześniejszy, droższy, ale bardziej wydajny gracz – styropian szary, zwany również grafitowym. Jego tajemnica tkwi w domieszkach, głównie grafitu, który odbija promieniowanie podczerwone, dzięki czemu poprawia właściwości termoizolacyjne materiału. Współczynnik λ dla styropianu grafitowego oscyluje w granicach 0,031 do 0,033 W/(m·K). Różnica wydaje się niewielka, ale w praktyce ma kolosalne znaczenie. Niższy współczynnik λ oznacza, że styropian grafitowy jest w stanie zapewnić tę samą izolacyjność cieplną przy znacznie mniejszej grubości. Jeśli więc chcemy osiągnąć wspomniany współczynnik U = 0,20 W/(m²·K), to przy styropianie grafitowym wystarczy nam grubość rzędu 10-12 cm. To spora oszczędność miejsca, co ma znaczenie zwłaszcza w przypadku budynków z wąskimi działkami czy w zabudowie miejskiej, gdzie liczy się każdy centymetr.

Przykładowo, jeśli właściciel starego domu, położonego przy wąskiej ulicy w centrum miasta, marzy o ociepleniu, ale zależy mu na zachowaniu pierwotnego wyglądu elewacji, wybór styropianu grafitowego jest strzałem w dziesiątkę. Mniejsza grubość izolacji oznacza mniej ingerencji w detale architektoniczne, mniejsze wysunięcie elewacji poza obrys budynku i zazwyczaj mniej problemów z obróbkami okiennymi i drzwiowymi. Ponadto, lżejsze są też obciążenia dla fundamentów, co w przypadku starych budynków bywa istotne. Ceny styropianu grafitowego są o około 20-30% wyższe niż białego, ale ta różnica często zwraca się w krótszym czasie dzięki niższym kosztom eksploatacji i większej efektywności.

Oprócz styropianów, na rynku dostępne są także inne materiały izolacyjne, takie jak wełna mineralna czy płyty PIR. Wełna mineralna, ze względu na swoje właściwości paroprzepuszczalne, jest często polecana do starych budynków z murów, które "oddychają", czyli wymagają odprowadzania wilgoci. Jej współczynnik λ jest zbliżony do białego styropianu, jednak wełna jest cięższa i wymaga innej techniki montażu. Płyty PIR (poliizocyjanuratowe) charakteryzują się z kolei najniższym współczynnikiem λ (od 0,023 do 0,028 W/(m·K)), co pozwala na zastosowanie bardzo cienkiej warstwy izolacji. Są jednak najdroższe i rzadziej stosowane w przypadku termomodernizacji starych domów ze względu na specyficzne właściwości montażowe i wymagane, bardzo stabilne podłoże.

Kluczowe jest zatem zrozumienie, że nie ma jednego, uniwersalnego rozwiązania. Wybór odpowiedniego materiału termoizolacyjnego powinien być podyktowany nie tylko ceną, ale przede wszystkim właściwościami konkretnego budynku, jego stanem technicznym, a także naszymi oczekiwaniami co do efektów energetycznych. Czasami lepiej zapłacić trochę więcej za materiał, który pozwoli na cieńszą warstwę izolacji i uniknięcie skomplikowanych przeróbek, niż upierać się przy najtańszym rozwiązaniu, które okaże się nieefektywne lub kłopotliwe w montażu.

Na koniec jeszcze jedna, acz niezwykle ważna kwestia: certyfikaty i jakość. Niezależnie od wyboru materiału, zawsze upewniajmy się, że pochodzi on od renomowanego producenta i posiada niezbędne certyfikaty oraz aprobaty techniczne. Niska cena często idzie w parze z niską jakością, a przecież ocieplenie ma służyć nam przez wiele lat. Zakup materiałów "no-name" to prosta droga do utraty gwarancji, a co gorsze – do niskiej efektywności całej inwestycji. To jak kupowanie samochodu bez poduszki powietrznej, bo jest tańszy – oszczędność pozorna i ryzykowna.

Przygotowanie podłoża i aplikacja ocieplenia na stary tynk

Kiedy już mamy pewność co do stanu technicznego starego tynku i muru, a także dokonaliśmy wyboru materiału termoizolacyjnego, możemy przejść do konkretów, czyli do przygotowania podłoża i samej aplikacji ocieplenia. To etap, na którym precyzja i przestrzeganie technologii są kluczowe. Nie ma tu miejsca na "mniej więcej" czy "jakoś to będzie", bo każdy błąd odbije się echem w postaci późniejszych problemów.

Nawet jeśli stary tynk pozostał na ścianie, bo jego stan na to pozwalał, nie można od razu przyklejać na niego płyt izolacyjnych. Pierwszym krokiem jest dokładne umycie tynku, najlepiej myjką ciśnieniową. Usuwamy wszelkie zanieczyszczenia, kurz, osady, mchy i algi. Po umyciu tynk musi dokładnie wyschnąć. Następnie przechodzimy do gruntowania. Jak już wspomniano, na powierzchniach chłonnych stosujemy grunt głęboko penetrujący, który wzmocni strukturę tynku i zmniejszy jego chłonność. Na powierzchniach gładkich i niechłonnych, np. na tynku z domieszką betonu, niezbędny jest grunt sczepny z kruszywem, który stworzy szorstką powierzchnię, zwiększającą adhezję kleju do styropianu.

Jeśli stary tynk został skuć, po sprawdzeniu stanu muru (suchy, czysty, bez usterek), przystępujemy do jego wyrównania. Mniejsze nierówności, do około 1-2 cm na 2 metry, można skorygować warstwą kleju do styropianu podczas przyklejania płyt. Większe ubytki lub nierówności muszą być uzupełnione zaprawą wyrównującą. Następnie mur należy zagruntować, tak jak w przypadku pozostałego tynku. Dopiero tak przygotowane podłoże jest gotowe na przyjęcie płyt izolacyjnych.

Montaż listwy startowej to punkt wyjścia dla całego systemu. Listwa ta, mocowana mechanicznie do ściany, stanowi oparcie dla pierwszego rzędu płyt izolacyjnych i chroni dolną krawędź ocieplenia przed uszkodzeniami mechanicznymi i gryzoniami. Następnie rozpoczynamy przyklejanie płyt izolacyjnych. Klej nakłada się na płyty metodą obwodowo-punktową (tzw. "placki i obwódka"). Klej musi pokrywać co najmniej 40% powierzchni płyty. Płyty przykleja się do podłoża "na mijankę", czyli z przesunięciem spoin pionowych, podobnie jak cegły w murze. To zapobiega powstawaniu mostków termicznych i pęknięć.

Po związaniu kleju (zazwyczaj 2-3 dni, w zależności od warunków atmosferycznych i rodzaju kleju), płyty są dodatkowo mocowane mechanicznie za pomocą kołków rozporowych. Ilość i rozmieszczenie kołków zależy od wysokości budynku, rodzaju podłoża oraz strefy wiatrowej. Zazwyczaj stosuje się od 4 do 6 kołków na metr kwadratowy. Kołki muszą być dobierane odpowiednio do materiału ściany, by zapewnić trwałe i bezpieczne mocowanie. To kluczowe, bo kołki to nic innego jak kotwy trzymające całą izolację na miejscu.

Po zakotwieniu płyt przystępujemy do wykonania warstwy zbrojącej. Na powierzchnię płyt izolacyjnych nakłada się warstwę kleju, w którą wtapia się siatkę zbrojącą z włókna szklanego. Siatka musi być wtopiona z zakładem co najmniej 10 cm i nie może dotykać styropianu. Na siatkę nakłada się drugą warstwę kleju. Całkowita grubość warstwy zbrojącej to zazwyczaj 3-5 mm. To jest warstwa, która przejmuje naprężenia termiczne i mechaniczne, chroniąc system przed pęknięciami. Bez niej, system szybko by się zdeformował.

Następnie, po wyschnięciu warstwy zbrojącej, powierzchnia jest gruntowana pod tynk. Tynk, najczęściej cienkowarstwowy (mineralny, akrylowy, silikonowy, silikatowy), nakłada się zgodnie z zaleceniami producenta. Wybór tynku zależy od estetyki, ale również od paroprzepuszczalności – dla budynków wymagających "oddychania" zaleca się tynki mineralne lub silikatowe. I to jest ten moment, kiedy elewacja nabiera ostatecznego kształtu i koloru. Ważne jest, aby prace były wykonywane w odpowiednich warunkach atmosferycznych – unikamy silnego słońca, wiatru i deszczu, które mogą negatywnie wpłynąć na proces schnięcia i wiązania materiałów. W idealnym scenariuszu temperatura powinna wynosić od +5°C do +25°C, a wilgotność względna powietrza nie powinna przekraczać 70%.

Na sam koniec, ale równie ważne, są detale: montaż parapetów, obróbek blacharskich, cokołu i innych elementów wykończeniowych. Wszystkie te elementy muszą być prawidłowo zamontowane, aby chronić izolacji przed zawilgoceniem i uszkodzeniami. Nieprawidłowo wykonane obróbki mogą doprowadzić do powstania mostków termicznych i zawilgocenia elewacji, niwecząc wysiłek włożony w ocieplenie. Warto to sobie porównać do perfekcyjnego wykończenia kuchni – wszystkie szuflady muszą działać gładko, a drzwi idealnie się zamykać. Bez tego, nawet najpiękniejsza kuchnia będzie niepraktyczna. Podobnie z ociepleniem – dbałość o każdy szczegół decyduje o trwałości i efektywności całej inwestycji.

Grubość ocieplenia a efektywność energetyczna starego budynku

Grubość materiału izolacyjnego to jedno, ale prawdziwą magią w świecie termomodernizacji jest współczynnik przewodzenia ciepła λ (lambda), bo to on realnie mówi nam o tym, jak dobrze materiał izoluje. Polistyren ekspandowany (EPS), który ma niższy współczynnik λ, jest niczym tajny agent o supermocy – pozwala na uzyskanie lepszej izolacyjności cieplnej przy mniejszej grubości. To jest ta chwila, kiedy mówimy o efektywności nie tylko energetycznej, ale i przestrzennej, co ma znaczenie dla estetyki i funkcjonalności budynku.

Zatem, grubość ocieplenia ma kluczowe znaczenie, ale nie jest jedynym parametrem. Przykładowo, styropian o współczynniku λ = 0,040 W/(m·K) o grubości 15 cm zapewni nam pewien poziom izolacji. Jednak styropian grafitowy o λ = 0,031 W/(m·K) o grubości 12 cm może dać porównywalne lub nawet lepsze efekty. Dla budynków o specyficznej architekturze, gdzie każdy centymetr jest na wagę złota, styropian grafitowy jest wybawieniem, bo pozwala zachować smuklejszą elewację, nie wpływając negatywnie na jej wygląd i detale.

Musimy również pamiętać o zasadzie "malejących korzyści". To trochę jak z jedzeniem – po pewnym momencie dalsze dokładanie na talerz nie przynosi już większej satysfakcji, a jedynie obciążenie. Podobnie jest z grubością ocieplenia. Po przekroczeniu pewnej granicy, dalsze zwiększanie ilości izolacji przynosi minimalne korzyści w stosunku do dodatkowych kosztów. Przykładowo, przejście z 20 cm styropianu na 25 cm, zwłaszcza w budynkach starszych, gdzie występują również inne mostki termiczne (np. stropy, stolarka okienna), może nie przynieść proporcjonalnie większych oszczędności na ogrzewaniu.

Dlaczego tak się dzieje? Po pierwsze, koszty materiałów i robocizny wzrastają. Po drugie, logistyka staje się bardziej skomplikowana. Po trzecie, nawet najbardziej „grubas” izolacji nie zrekompensuje strat ciepła przez nieszczelne okna, źle ocieplony dach czy niewystarczającą wentylację. To jak usiłowanie napełnienia dziurawego wiadra – choćbyś lał wodę najszybciej, jak potrafisz, bez zatkania dziur nie uzyskasz pełnego rezultatu. Efektywna termoizolacja budynku to system naczyń połączonych, gdzie każdy element musi być dopracowany, a nie tylko ściany.

Przyjęte w Polsce standardy dla nowych budynków, określone w Warunkach Technicznych (WT), stale podnoszą wymagania dotyczące współczynnika U. Oznacza to, że grubość ocieplenia, która była standardem 10-15 lat temu, dziś może być niewystarczająca. Obecnie, dla ścian zewnętrznych, minimalny współczynnik U wynosi 0,20 W/(m²·K) (od 2021 r.). To oznacza, że w przypadku tradycyjnych murów, potrzebujemy minimum 15-20 cm dobrej jakości styropianu białego lub 12-15 cm styropianu grafitowego. Zanim podejmiemy decyzję o grubości, zawsze warto skonsultować się z ekspertem, który wykona audyt energetyczny. To pozwoli na precyzyjne wyliczenie optymalnej grubości ocieplenie dla konkretnego budynku i uniknięcie zarówno niedoizolowania, jak i zbędnych kosztów.

Kiedy mówimy o efektywności energetycznej starego budynku, nie możemy ignorować roli wentylacji. Szczelnie ocieplony budynek bez odpowiedniej wentylacji, czy to mechanicznej, czy grawitacyjnej, stanie się "termosem" – będzie ciepło, ale zła jakość powietrza i kondensacja wilgoci na powierzchniach wewnętrznych staną się poważnym problemem. Wyobraźmy sobie saunę, tylko że w wersji domowej i to na stałe. Właściwa izolacja i odpowiednia wentylacja muszą iść w parze, zapewniając komfort termiczny i zdrowy mikroklimat we wnętrzu.

Q&A

Pytanie: Czy zawsze trzeba usuwać stary tynk przed ociepleniem?

Odpowiedź: Nie zawsze. Decyzja o usunięciu starego tynku zależy od jego stanu technicznego. Jeśli tynk jest dobrze związany z murem (co sprawdza się przez opukiwanie – brak pustych dźwięków) i nie ma na nim większych uszkodzeń, można go pozostawić. Ważne jest jednak dokładne oczyszczenie i zagruntowanie powierzchni.

Pytanie: Jaki styropian wybrać do ocieplenia starego domu: biały czy grafitowy?

Odpowiedź: Wybór zależy od kilku czynników. Styropian biały (EPS) jest ekonomiczny i ma dobre parametry. Styropian szary (grafitowy) jest droższy, ale charakteryzuje się niższym współczynnikiem przewodzenia ciepła λ, co pozwala na zastosowanie cieńszej warstwy izolacji przy zachowaniu podobnej efektywności. Jest to korzystne, gdy zależy nam na mniejszej grubości elewacji.

Pytanie: Jakie są kluczowe kroki w przygotowaniu podłoża przed ociepleniem?

Odpowiedź: Należy upewnić się, że ściany są suche, czyste i stabilne. Ewentualne ubytki, pęknięcia czy problemy konstrukcyjne muszą być naprawione. Jeśli tynk jest pozostawiony, należy go umyć i zagruntować. W przypadku skucia tynku, mur należy oczyścić i w razie potrzeby wyrównać oraz zabezpieczyć przed wilgocią (np. poprzez wykonanie izolacji fundamentów).

Pytanie: Czy większa grubość ocieplenia zawsze oznacza proporcjonalnie większe oszczędności na ogrzewaniu?

Odpowiedź: Niekoniecznie. Po przekroczeniu pewnej optymalnej grubości ocieplenia, dalsze zwiększanie ilości izolacji przynosi malejące korzyści w stosunku do dodatkowych kosztów. Wartość współczynnika przenikania ciepła λ jest tu bardziej istotna niż sama grubość. Ważny jest również kompleksowy audyt energetyczny, uwzględniający szczelność okien, dachu i wentylację.

Pytanie: Jakie błędy najczęściej popełnia się podczas ocieplania starych budynków?

Odpowiedź: Najczęstsze błędy to niedokładna ocena stanu technicznego starego tynku i muru (brak skucia słabo trzymającego się tynku, nieosuszenie ścian), brak prawidłowego gruntowania podłoża, pominięcie izolacji przeciwwilgociowej fundamentów, a także nieuwzględnienie odpowiedniej wentylacji po termomodernizacji. Innym częstym błędem jest zakup materiałów niskiej jakości lub brak dbałości o detale wykonawcze, takie jak prawidłowe obróbki czy montaż listew startowych.