Krzywy styropian na elewacji? Sprawdź przyczyny i naprawę

Czy Twoja elewacja też przeszła tę kurację odmładzającą, która skończyła się… falowaniem? Masz wrażenie, że ściany Twojego domu zaczynają żyć własnym życiem, tworząc niczym żywcem wyrwane z surrealistycznego obrazu krajobrazy? Zastanawiasz się, czy to efekt nowoczesnego designu, czy może jednak zasługa krzywego styropianu na elewacji?

• Nieprawidłowe przygotowanie podłoża pod styropian
• Błędy w aplikacji kleju do styropianu
• Dociskanie płyt styropianowych do ściany
• Niestabilne mocowanie płyt styropianowych
• Szczeliny między płytami styropianowymi
• Wypełnianie szczelin w styropianowej elewacji
• Mostki termiczne w styropianowej elewacji
• Szlifowanie i wyrównywanie powierzchni styropianu
• Usuwanie i ponowne kładzenie krzywego styropianu
• Poprawne mocowanie styropianu na podłożu
• Q&A: Krzywy styropian na elewacji

Co właściwie kryje się za tym estetycznym, a może raczej nieestetycznym problemem? Jakie są realne konsekwencje twoich decyzji budowlanych? Czy nadszedł czas, by pochylić się nad kwestią jakości materiałów i rzemiosła, czy może da się to inaczej ogarnąć? Jeśli tych pytań jest więcej, a odpowiedzi szukacie tam, gdzie jest tylko szum informacyjny, to dobrze trafiliście. Szczegóły poniżej.

Jak widać, zjawisko krzywego styropianu na elewacji to często splot wielu błędów, które zaczynają się już na etapie teoretycznego planowania, a kończą się na żywej fizycznej manifestacji na ścianach naszego domu. Zastanówmy się, dlaczego tak się dzieje. Problem z przyleganiem styropianu do podłoża, jak wskazuje dyrektor techniczny, może mieć proste, ale jakże częste przyczyny: nieumiejętne, a czasem wręcz leniwe zamocowanie płyt. Zakładając oczywiście, że same płyty są nienaganne – nieuszkodzone, niepopękane, nie przycięte na niefortunne fragmenty. Każda nierówność, każde puste miejsce pod płytą to potencjalny problem, który narasta niczym śnieżna kula.

Często zdarza się, że ekipa, chcąc przyspieszyć prace, nakłada zbyt grubą lub nierównomierną warstwę kleju. To jak próba posklejania czegoś na nierównym stole – nigdy nie będzie idealnie. Inna sprawa to wspomniane niedociśnięcie materiału do ściany. Wyobraźcie sobie, że kładziecie puzzle, ale nie dociskacie każdego elementu – efekt będzie daleki od doskonałości. Te i inne błędy są niestety bardzo powszechne w instalacji systemów ociepleń. Co ciekawe, często niedostatecznie przygotowane podłoże jest pierwszym zwiastunem przyszłych kłopotów, ale kto by tam o tym pamiętał, gdy liczy się szybkość?

Zobacz także: Gotowe Elewacje Zewnętrzne: Elegancja i Trwałość

Nieprawidłowe przygotowanie podłoża pod styropian

Zanim jeszcze pierwsza płyta styropianowa dotknie ściany, grunt rzeczywiście jest przygotowaniem. A dokładniej, podłoże, na którym ma ten styropian osiąść. Jeśli ściana jest brudna, zakurzona, pokryta resztkami starej farby czy wykwitami, to tak jakbyśmy próbowali przykleić piękny obrazek do ściany oblepionej błotem. Klej po prostu nie będzie miał się czego dobrze chwycić. Nawet najlepsza zaprawa klejąca okaże się bezradna wobec takich przeszkód.

Często spotyka się też sytuacje, gdzie ściana jest nierówna. Wszelkie ubytki, zapadnięcia czy wystające fragmenty starej zaprawy to zaproszenie do problemów. Ekipa, zamiast poświęcić czas na wyrównanie, może próbować kompensować te nierówności grubszą warstwą kleju. To prosta droga do tego, że styropian położony na takiej powierzchni nie będzie idealnie przylegał. A każda taka pustka pod płytą to potencjalne miejsce, gdzie może gromadzić się wilgoć, a w przyszłości może dojść do osłabienia całej konstrukcji elewacji.

Gruntowanie to często pomijany etap, a przecież to właśnie ono tworzy jednorodną, stabilną i przyczepną powierzchnię. Poza tym, profesjonalny grunt potrafi związać drobne luźne cząstki kurzu, które mogły pozostać na ścianie po jej czyszczeniu. Pamiętajmy, że system ociepleń, nawet najdroższy, jeśli zostanie położony na fatalnym podłożu, nie spełni swojej roli. To fundament dla każdej dalszej pracy, a jego zaniedbanie odbije się czkawką w postaci krzywego styropianu. Czasem warto poświęcić jeden dodatkowy dzień na porządne przygotowanie ściany, zamiast później płacić za naprawę błędów.

Zobacz także: Jaka Grubość Wełny na Elewacje: Praktyczny Przewodnik 2025

Błędy w aplikacji kleju do styropianu

Samo nakładanie kleju wydaje się proste: bierzemy pacę, nabieramy trochę masy i już. Jednak diabeł, jak mawiająli, tkwi w szczegółach, a w tym akurat przypadku – w sposobie aplikacji. Istnieją dwie popularne metody: tak zwana metoda „grzebienia”, czyli rozprowadzenie kleju po całej powierzchni płyty za pomocą zębatej pacy, oraz metoda „placków i obwodnicy”. Ta druga polega na nałożeniu kleju po obwodzie płyty i kilku placków na środku.

Problem pojawia się, gdy kleju jest za mało lub jest nałożony nierównomiernie. Jeśli zastosujemy metodę „placków i obwodnicy” i położymy za mało placków, lub będą one zbyt małe, to pomiędzy nimi powstaną puste przestrzenie. Kiedy przyciśniemy płytę do ściany, nie będzie ona opierać się równomiernie na kleju, co w efekcie doprowadzi do jej miejscowego niedociśnięcia. Podobnie jest z metodą „grzebienia” – jeśli użyjemy niewłaściwej pacy, albo będziemy nią jeździć w nieodpowiedni sposób, efekt będzie taki sam. Kluczem jest pokrycie co najmniej 80% powierzchni płyty klejem.

Ciekawostką może być też wybór samego kleju. Na rynku dostępne są różne rodzaje, dedykowane konkretnym materiałom izolacyjnym i warunkom. Użycie nieodpowiedniego kleju, który na przykład zbyt szybko wiąże, albo jest zbyt rzadki, może utrudnić prawidłowe rozprowadzenie i dociśnięcie płyt. Dodatkowo, należy pamiętać o odpowiedniej grubości warstwy kleju. Zbyt cienka nie zapewni wystarczającej przyczepności, zbyt gruba może powodować nierówności i problemy z późniejszym szlifowaniem.

Warto też wspomnieć o temperamencie ekip budowlanych. Czasem, w pośpiechu, dochodzi do sytuacji, gdy klej zaczyna wiązać, zanim płyta zostanie dociśnięta. Wtedy już nic nie zrobimy, by to naprawić bez kucia. Dlatego tak ważne jest, aby klejenie i dociskanie styropianu następowało w miarę szybko po nałożeniu kleju. Krzywy styropian na elewacji bywa śladem po takiej „gorączce złota” na placu budowy.

Dociskanie płyt styropianowych do ściany

Myślisz, że wystarczy przyłożyć płytę do ściany wysmarowaną klejem i tyle? Nic bardziej mylnego. To właśnie etap dociskania jest kluczowy dla uzyskania idealnie równej powierzchni. Po nałożeniu kleju (metodą, którą omawialiśmy poprzednio, mamy nadzieję, że zgodnie ze sztuką!), płytę należy mocno i dokładnie docisnąć do podłoża. To gwarantuje, że klej równomiernie rozłoży się pod płytą i zapewni jej stabilne przyleganie.

Jak to zrobić? Najlepiej użyć do tego długiej i prostej łaty lub poziomicy. Przykładamy ją do płyty i energicznie dociskamy. Można też użyć ruchów okrężnych lub posuwistych. Chodzi o to, żeby wyczuć opór i upewnić się, że płyta siedzi na swoim miejscu solidnie, bez żadnych luzów czy pustych przestrzeni. Niedostateczne dociskanie to jak budowanie domu na piasku – może się zdarzyć, że płyta lekko się oderwie od ściany, tworząc idealne warunki do powstawania mostków termicznych.

Warto również pamiętać, że niektóre rodzaje styropianu, zwłaszcza te o gładkiej powierzchni, mogą być bardziej śliskie. W takich przypadkach dociskanie wymaga jeszcze większej uwagi. Czasem fachowcy stosują dodatkowe metody, np. krótko „przytrzymują” płytę ręką przez chwilę po docisku, aby mieć pewność, że klej od razu zaczął działać. To takie małe rytuały budowlane, które zapobiegają późniejszym frustracjom z powodu krzywego styropianu.

Pamiętajmy, że czas jest tutaj kluczowy. Jeśli klej zacznie zbyt mocno wiązać, zanim zdążymy dobrze docisnąć płytę, to niewiele już zdziałamy. Dlatego tak ważne jest, aby prace te wykonywać sprawnie, ale bez zbędnego pośpiechu. Dobra organizacja pracy ekipy i odpowiednia konsystencja kleju to połowa sukcesu. W końcu nikt nie chce mieć na swojej elewacji efektu „fali”, prawda?

Niestabilne mocowanie płyt styropianowych

Klejenie to jedno, ale w niektórych systemach ociepleń, zwłaszcza gdy grubość styropianu jest większa lub gdy mamy do czynienia z nietypowym podłożem, konieczne może być dodatkowe mocowanie mechaniczne. Mówimy tu o kołkach, które mają za zadanie usztywnić całą konstrukcję. Jeśli te kołki zostaną źle dobrane lub zamontowane, to tak jakbyśmy próbowali przywiązać firankę do ściany za pomocą nitki z papieru. Efekt będzie daleki od oczekiwanego.

Niestabilne mocowanie, czyli niewłaściwa liczba kołków, zastosowanie kołków o zbyt małej długości lub ich nieprawidłowe osadzenie w podłożu, może prowadzić do sytuacji, że płyty styropianowe zaczną „pracować”. Czyli, mówiąc prościej, mogą się lekko przesuwać, osiadać lub odchodzić od ściany. Szczególnie niebezpieczne jest to, gdy kołki są za płytko osadzone w ścianie nośnej. Wtedy cała siła przenoszona przez styropian, a także sam ciężar płyt, może powodować ruchy, które w dłuższej perspektywie doprowadzą do powstania widocznych nierówności.

Jaka jest idealna liczba kołków? To zależy od wielu czynników: rodzaju ściany (beton, cegła, pustak), jej stanu technicznego, miejsca montażu (parapety, naroża mają inne wymagania konstrukcyjne) oraz grubości i gęstości płyt styropianowych. Producenci systemów ociepleń podają zazwyczaj dokładne wytyczne dotyczące ilości i sposobu montażu kołków, warto więc się z nimi zapoznać. Zignorowanie tych zaleceń to proszenie się o kłopoty z krzywym styropianem.

Ważne jest też, aby kołki były odpowiednio zakotwione głęboko w ścianie nośnej. Czasem, gdy warstwa izolacji jest gruba, potrzeba naprawdę solidnych kołków. Jeśli wykonawca zastosuje zbyt krótkie, to kołek może jedynie „trzymać się” tynku lub wierzchniej warstwy ściany, nie mając stabilnego oparcia. To jak próba wbicia gwoździa w suchą deskę – trzyma się, ale niepewnie.

Szczeliny między płytami styropianowymi

Płyty styropianowe, nawet te najdokładniej docięte, zawsze mogą mieć drobne niedoskonałości brzegów. A tych niedoskonałości, jak się okazuje, nie wolno lekceważyć. Te kilka milimetrów szczeliny między sąsiadującymi płytami to nie tylko estetyczny problem, ale przede wszystkim ukryte zagrożenie dla całej elewacji. To właśnie przez te niewielkie szpary mogą przenikać zimne powietrze i wilgoć, siejąc spustoszenie w izolacji.

Co się dzieje w takich miejscach? Wyobraźmy sobie, że zimą przez szparę wlatuje zimne powietrze i trafia na ciepłe wnętrze domu. To tak, jakbyśmy otworzyli okno w zimny dzień. Powstaje tzw. mostek termiczny – miejsce, przez które ucieka ciepło. W lecie sytuacja jest odwrotna – gorące powietrze z zewnątrz łatwiej przenika do środka. Ale to nie wszystko. Wilgoć skraplająca się w takich szczelinach może prowadzić do rozwoju pleśni i grzybów, a także osłabienia samego styropianu.

Jak najlepiej sobie z tym poradzić? Dyrektor techniczny wprost mówi: szczelin nie wolno zapychać zaprawą klejącą! Dlaczego? Zaprawa klejąca jest sztywna i po związaniu może pękać pod wpływem naprężeń termicznych. Co więcej, może tworzyć dodatkowy mostek termiczny. Zamiast tego, proponuje się specjalne kliny ze styropianu. Są one łatwe do wykonania i idealnie pasują do wielkości powstającej szczeliny.

Kluczowe jest, aby te kliny były dobrze dopasowane do wielkości szpary i nie wystawały ponad powierzchnię pozostałych płyt. Jeśli tak się stanie, nierówności należy zeszlifować. Ważne jest również, aby klej, który mocuje taki klin, został nałożony tylko od spodu. Jego przeniknięcie między boczne krawędzie styropianu mogłoby również stanowić problem z mostkiem termicznym. Co z naprawdę drobnymi szparami, tymi nieprzekraczającymi kilku milimetrów? Tutaj można zastosować specjalną pianę, najlepiej poliuretanową, która dzięki swojej elastyczności i właściwościom izolacyjnym poradzi sobie z tym zadaniem doskonale.

Wypełnianie szczelin w styropianowej elewacji

Powstałe między płatami styropianu szczeliny to punkt zapalny w całej konstrukcji elewacji. Ich prawidłowe wypełnienie to klucz do uniknięcia problemów termicznych i wilgociowych w przyszłości. Wyobraźmy sobie to jak uszczelnianie okna – jeśli nie zrobimy tego dokładnie, będzie nam przeciągać. Z płytami styropianowymi jest podobnie, tylko konsekwencje mogą być znacznie poważniejsze i kosztowniejsze.

Jak już wspomnieliśmy, dyrektor techniczny podkreśla, że zaprawa klejąca nie jest dobrym rozwiązaniem do wypełniania tych przestrzeni. Zamiast niej, idealnie nadają się specjalne kliny wycięte z tego samego materiału, co płyty elewacyjne. To rozwiązanie gwarantuje pełną kompatybilność materiałową i minimalizuje ryzyko powstania dodatkowych naprężeń. Klin musi być idealnie dopasowany do wielkości szczeliny, aby nie tworzyć żadnych wypukłości.

To właśnie dzięki takim detalom osiągamy efekt idealnie gładkiej powierzchni. Jeśli klin jednak lekko wystaje, należy go ostrożnie zeszlifować, aby wyrównać płaszczyznę z pozostałymi płytami. To moment, w którym cierpliwość i precyzja są na wagę złota. Zaprawa klejąca powinna być nakładana tylko od spodu takiego klina. Unikamy jej dostawania się między boczne krawędzie styropianu, gdyż mogłoby to negatywnie wpłynąć na izolacyjność termiczną.

Dla naprawdę niewielkich szczelin, nieprzekraczających kilku milimetrów, świetnie sprawdzi się pianka montażowa, najlepiej poliuretanowa. Jej elastyczność i dobra przyczepność pozwolą na skuteczne wypełnienie i uszczelnienie. Po zastygnięciu pianki nadmiar można łatwo usunąć, a powierzchnię przeszlifować. Stosowanie tych metod to jak przygotowanie gruntu pod dobry fundament – jeśli zrobimy to solidnie, cała reszta pójdzie gładko i bezproblemowo.

Mostki termiczne w styropianowej elewacji

Mostki termiczne to prawdziwi złodzieje ciepła i wrogowie energooszczędności. Powstają zazwyczaj tam, gdzie izolacja termiczna budynku jest przerwana lub znacząco osłabiona. W kontekście problemu krzywego styropianu na elewacji, mostki termiczne są niemal nieuniknionym skutkiem błędów w montażu. Nawet niewielkie niedociągnięcia mogą prowadzić do znaczących strat energii.

Gdzie najczęściej czają się te termiczne „dziury”? Przede wszystkim w miejscach, gdzie płyty styropianowe nie przylegają do siebie idealnie, tworząc szczeliny. Jak wspomnieliśmy, nawet najmniejsza szpara może być drogą dla zimnego lub gorącego powietrza. Kolejnym miejscem są źle osadzone kołki. Jeśli kołek jest za długi i wystaje ponad powierzchnię styropianu, a następnie zostanie pokryty cienką warstwą kleju i siatki, tworzy się punkt, przez który ciepło ucieka na zewnątrz.

Inną przyczyną może być też nieprawidłowe wykonanie obróbek wokół okien, drzwi czy elementów konstrukcyjnych. Jeśli styropian w tych miejscach nie jest precyzyjnie docięty i przyklejony, powstają kolejne potencjalne mostki termiczne. Nawet małe odstępy między styropianem a ościeżnicą mogą znacząco wpłynąć na bilans cieplny budynku. To takie małe niedbalstwa, które kumulują się, tworząc większy problem.

Co gorsza, mostki termiczne to nie tylko problem z utratą ciepła. W miejscach, gdzie temperatura powierzchni styropianu jest niższa (szczególnie zimą), może dochodzić do kondensacji pary wodnej. Ta wilgoć sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów, co jest niezdrowe dla mieszkańców i może uszkodzić strukturę budynku. Dlatego tak ważne jest, aby każda szczelina została profesjonalnie wypełniona, a każda płyta idealnie przylegała do ściany.

Warto również wspomnieć o izolacji wieńców czy nadproży. Są to miejsca, gdzie często dochodzi do tworzenia się „mostków cieplnych”, jeśli nie zastosuje się odpowiednich rozwiązań izolacyjnych. Prawidłowe ocieplenie tych elementów, tak aby styropian tworzył ciągłą warstwę, jest kluczowe dla uzyskania całościowej izolacji budynku.

Szlifowanie i wyrównywanie powierzchni styropianu

Po kilku etapach klejenia, dociskania i wypełniania szczelin, powierzchnia elewacji może być nadal daleka od idealnej gładkości. Właśnie dlatego szlifowanie i wyrównywanie styropianu to ostatni, lecz niezwykle ważny etap przygotowania go pod warstwę zbrojącą i tynk. To moment, w którym wyrównujemy wszelkie drobne nierówności i przygotowujemy podłoże do kolejnych prac, które zagwarantują trwałość i estetykę wykonania.

Do tego celu używa się specjalnych tarków z papierem ściernym lub siatką o odpowiedniej gradacji. Szlifowanie powinno być prowadzone równomiernie na całej powierzchni, usuwając wszelkie wypukłości, zaschnięte krople kleju czy nierówności powstałe na styku płyt. Trzeba uważać, aby nie przeszlifować styropianu zbyt mocno, ponieważ wówczas możemy zmniejszyć jego grubość i osłabić izolacyjność. Celem jest uzyskanie płaskiej i gładkiej powierzchni.

Pamiętajmy, że nawet drobne nierówności mogą być widoczne po nałożeniu tynku, szczególnie jeśli będziemy patrzeć na elewację pod ostrym kątem lub w specyficznym świetle. To właśnie dlatego tak ważne jest, aby nie oszczędzać czasu na tym etapie. Dobrze wyszlifowany i wyrównany styropian to gwarancja estetycznie wyglądającej elewacji przez lata. To jak przygotowanie płótna malarskiego przed nałożeniem farby – im lepiej przygotowane, tym lepszy efekt końcowy.

Po zakończeniu szlifowania, całą powierzchnię należy dokładnie oczyścić z pyłu. Można to zrobić za pomocą miotły lub sprężonego powietrza. Czysta i gładka powierzchnia styropianu jest gotowa na przyjęcie warstwy zbrojącej z siatką iklejem, która będzie stanowiła bazę pod właściwy tynk. To właśnie ten etap decyduje o tym, czy efekt końcowy będzie zadowalający, czy też będziemy musieli zmagać się z krzywym styropianem.

Warto również wspomnieć o narzędziach. Istnieją specjalne zacieraczki do styropianu z wymiennymi padami. Ułatwiają one pracę i pomagają uzyskać równomierne szlifowanie. To małe inwestycje, które procentują w postaci lepszego efektu końcowego i mniejszego wysiłku.

Usuwanie i ponowne kładzenie krzywego styropianu

Jeśli jednak doszło do najgorszego i nasza elewacja zaczyna przypominać morską falę, zanim jeszcze morze nawiedziło nasze ściany, jedynym słusznym wyjściem jest demontaż i ponowne wykonanie prac. Nie ma co liczyć na cudowne samonaprawienie się krzywego styropianu. To jak próba odkręcenia śruby, która już się obrobiła – im mocniej kręcisz, tym gorzej. Materiał po takiej „przygodzie” zazwyczaj nie nadaje się już do niczego.

Proces usuwania jest uciążliwy i oznacza straty materiałowe, ale jest nieunikniony. Po zerwaniu warstwy zbrojącej i tynku, trzeba ostrożnie podejmować płyty styropianowe. Należy uważać, aby nie uszkodzić przy tym samej ściany. Po demontażu wadliwie ułożonego styropianu, niezbędne jest ponowne, perfekcyjne przygotowanie podłoża. To nasz ostatni dzwonek alarmowy, żeby zrobić to naprawdę dobrze.

Przy ponownym kładzeniu styropianu, trzeba zwrócić uwagę na wszystkie aspekty, które sprawiły kłopot wcześniej. Podłoże musi być czyste i równe. Płyty należy przycinać tylko tam, gdzie jest to absolutnie konieczne i tylko na wymiar. Muszą idealnie stykać się ze sobą, bez szczelin, które mogłyby stać się mostkami termicznymi.

Jeśli jakimś cudem pojawią się drobne szczeliny, nie wolno ich wypełniać zaprawą. Specjalne kliny styropianowe wciśnięte w lukę, o ile będą idealnie dopasowane, są rozwiązaniem. W przypadku luk nieprzekraczających kilku milimetrów, dobrze sprawdzi się pianka poliuretanowa. Ważne jest też staranne szlifowanie całego materiału, usuwając wszelkie nierówności. Dopiero wtedy elewacja będzie gotowa do dalszych etapów prac, takich jak zbrojenie i tynkowanie. To nasz ostatni moment, żeby zbudować coś trwałego i estetycznego.

Poprawne mocowanie styropianu na podłożu

Aby uniknąć przykrych niespodzianek w postaci krzywego styropianu, kluczowe jest przestrzeganie zasad prawidłowego mocowania go do podłoża. To fundament, na którym opiera się cała elewacja. Odpowiednia przyczepność i stabilność zapewniają trwałość, estetykę i, co najważniejsze, skuteczną izolację termiczną budynku.

Jak już tyle razy podkreślaliśmy, podłoże przede wszystkim musi być odpowiednio przygotowane – czyste, suche i zagruntowane, jeśli jest to konieczne. Następnie przechodzimy do aplikacji kleju. Tu obowiązuje zasada pokrycia co najmniej 80% powierzchni płyty. Niezależnie od wybranej metody (placków z obwodnicą lub pełne krycie ząbkowaną pacą), efekt końcowy musi być ten sam: równomierny rozkład masy klejącej.

Kiedy klej jest już nałożony, każdą płytę należy solidnie docisnąć do ściany. Użycie długiej łaty lub poziomicy pomoże uzyskać jednolitą, płaską powierzchnię. To inwestycja czasu, która zaprocentuje przyszłym brakiem fali na elewacji. Pamiętajmy o tym, że styropian, choć lekki, ma swoją wagę, a każda pusta przestrzeń pod nim będzie działać na naszą niekorzyść.

W sytuacjach, gdy wymaga tego system ociepleń, stosujemy dodatkowe mocowanie mechaniczne w postaci kołków. Ich prawidłowe dobranie długości, liczby i rozmieszczenia, zgodnie z zaleceniami producenta, jest kluczowe dla stabilności całej konstrukcji. Kołki muszą być osadzone głęboko w ścianie nośnej, zapewniając solidne podparcie. Dopiero po tych wszystkich czynnościach możemy być pewni, że nasze płyty styropianowe są zamocowane poprawnie.

Q&A: Krzywy styropian na elewacji

• Pytanie: Dlaczego styropian na elewacji jest krzywy?

  Odpowiedź: Główną przyczyną krzywego styropianu na elewacji jest nieprawidłowe zamocowanie płyt. Może to wynikać z nałożenia zbyt grubej lub nierównej warstwy kleju, niedostatecznego dociśnięcia płyt do podłoża, lub niewłaściwego przygotowania samego podłoża. Często są to powszechne błędy popełniane podczas instalacji systemu ociepleń.

• Pytanie: Czy można naprawić już położony, krzywy styropian?

  Odpowiedź: Niestety, w przypadku krzywo położonego styropianu jedynym skutecznym rozwiązaniem jest jego natychmiastowe usunięcie ze ściany. Materiał izolacyjny zazwyczaj nie nadaje się już do poprawnej ponownej instalacji.

• Pytanie: Jakich błędów unikać przy montażu styropianu, aby uniknąć jego krzywizny?

  Odpowiedź: Aby uniknąć krzywizny styropianu, należy zwrócić uwagę na kilka kluczowych kwestii podczas montażu. Przede wszystkim, podłoże musi być odpowiednio przygotowane. Płyty styropianowe powinny być instalowane w sposób ciągły, a przycinanie dopuszczalne jest tylko tam, gdzie jest to absolutnie konieczne. Płyty muszą być dokładnie do siebie dosunięte, bez pozostawiania szczelin.

• Pytanie: Co zrobić, jeśli pomiędzy płytami styropianu powstaną niewielkie szczeliny?

  Odpowiedź: Jeśli między płytami styropianu pojawią się szczeliny, nie należy ich wypełniać zaprawą klejącą. W takie miejsca należy wsunąć kliny wykonane ze styropianu, dokładnie dopasowane do wielkości przerwy i wystające ponad powierzchnię płyt. Wystające elementy należy zeszlifować. Szczeliny nieprzekraczające kilku milimetrów można również wypełnić odpowiednią pianką, np. poliuretanową. Po wykonaniu tych czynności całą powierzchnię należy starannie przeszlifować.