Czym i Jak Okleić Płytę Wiórową

Znoszone meble z płyty wiórowej straszą wyglądem, a przecież nie trzeba od razu biec do sklepu po nowe. Kluczem do ich metamorfozy jest zrozumienie zagadnienia czym okleić płytę wiórową, przywracając im dawny blask lub nadając zupełnie nowy charakter. Oklejanie to jedna z najprostszych i najbardziej efektownych metod odświeżenia powierzchni mebla, znacznie tańsza niż jego wymiana. Daje ogromne pole do popisu w aranżacji wnętrza, pozwalając na kreatywne eksperymenty z teksturą i kolorem.

• Popularne materiały do oklejania płyt wiórowych
• Przygotowanie powierzchni płyty wiórowej przed oklejaniem
• Krok po kroku: Jak okleić płytę wiórową
• Oklejanie krawędzi i obrzeża płyty wiórowej

Decyzja o tym, czym odnowić powierzchnię płyty wiórowej, zależy od wielu czynników: budżetu, oczekiwanej trwałości oraz własnych umiejętności. Rynek oferuje wachlarz rozwiązań, od prostych i tanich, po wymagające specjalistycznych narzędzi i precyzji. Każdy materiał charakteryzuje się innymi właściwościami mechanicznymi, odpornością na wilgoć, temperaturę czy ścieranie.

Poniższa tabela przedstawia porównanie kilku popularnych opcji, bazując na typowych parametrach rynkowych i złożoności aplikacji. Analiza tych danych pomaga wybrać materiał optymalnie dopasowany do konkretnego zastosowania i oczekiwań użytkownika. Różnice w kosztach i trudności aplikacji bywają znaczące, co bezpośrednio wpływa na ostateczną decyzję o wyborze konkretnego rozwiązania renowacyjnego.

Ta różnorodność materiałów do oklejania oznacza, że praktycznie każdy znajdzie rozwiązanie dopasowane do swoich potrzeb i możliwości. Od ekspresowej, budżetowej zmiany wyglądu szafki za pomocą folia samoprzylepna do mebli, po trwałe i luksusowe wykończenie blatów kuchennych przy użyciu trwałe laminaty HPL. Wybór powinien być podyktowany specyfiką mebla, jego przeznaczeniem, a także poziomem wilgotności i ryzykiem uszkodzeń mechanicznych w miejscu, gdzie będzie użytkowany.

Zobacz także: Wytrzymałość Płyty Wiórowej 18mm: Co Warto Wiedzieć w 2025 Roku

Czy to okleina, laminat, czy naturalny fornir, każdy materiał ma swoje unikalne właściwości, wymagania aplikacyjne i potencjał wizualny. Przykładowo, folia jest elastyczna i dostępna w tysiącach wzorów, fornir dodaje prestiżu i jest niepowtarzalny, a laminat gwarantuje niezrównaną odporność na codzienne wyzwania. Analiza zalet i wad każdego z tych rozwiązań stanowi fundament dobrze zaplanowanej renowacji mebla z płyty wiórowej.

Aby lepiej zilustrować różnice w kosztach materiałów, spójrzmy na szacunkowy wydatek na odnowienie typowej powierzchni biurka (około 1.5 m²), uwzględniając ceny samych materiałów bez kosztów robocizny czy narzędzi. Poniższy wykres pokazuje orientacyjne wartości, które mogą się różnić w zależności od producenta i specyficznej kolekcji produktu.

Popularne materiały do oklejania płyt wiórowych

Wybór materiału do oklejania to kluczowy moment, od którego zależy estetyka i trwałość finalnego projektu. Na rynku dostępnych jest wiele opcji, z których każda ma swoje specyficzne cechy i przeznaczenie. Przyjrzenie się bliżej najpopularniejszym z nich pozwala podjąć świadomą decyzję, unikając kosztownych błędów i rozczarowań.

Zobacz także: Ile Waży Płyta Wiórowa 18mm w 2025 Roku?

Numerem jeden pod względem dostępności i prostoty aplikacji jest niewątpliwie folia samoprzylepna. To materiał na bazie PVC lub PET, często dostępny w rolkach o szerokościach od 45 cm do 90 cm i długościach kilku lub kilkunastu metrów. Jej grubość zwykle waha się od 0.1 mm do 0.2 mm, co sprawia, że jest elastyczna i stosunkowo łatwa w formowaniu.

Folie samoprzylepne oferują niezliczoną ilość wzorów i kolorów, od imitacji drewna, kamienia, metalu, przez jednolite matowe czy błyszczące powierzchnie, aż po abstrakcyjne desenie. Ich główną zaletą jest niska cena, zazwyczaj w przedziale 10-30 zł za metr kwadratowy, oraz możliwość szybkiej zmiany wyglądu mebla bez specjalistycznych narzędzi. Aplikacja na sucho wymaga wprawy, ale na mokro (z płynem do naczyń) znacznie ułatwia pozycjonowanie.

Jednak folia ma też swoje wady. Jest stosunkowo mało odporna na zarysowania, wysoką temperaturę (kontakt z gorącymi przedmiotami może powodować odkształcenia lub pękanie) i intensywne ścieranie. Nie nadaje się do powierzchni stale narażonych na wilgoć, takich jak blaty wokół zlewu. Jej trwałość w warunkach intensywnego użytkowania jest ograniczona.

Kolejnym popularnym rozwiązaniem, choć bardziej zaawansowanym w aplikacji, są laminaty HPL (High-Pressure Laminate). To materiał powstający w wyniku sprasowania wielu warstw papieru impregnowanego żywicami fenolowymi pod wysokim ciśnieniem i temperaturą. Warstwa wierzchnia to papier dekoracyjny, zabezpieczony żywicą melaminową.

Laminaty HPL są znacznie grubsze i sztywniejsze od folii, zazwyczaj mają od 0.6 mm do 1.2 mm grubości. Charakteryzują się wyjątkową odpornością na zarysowania, uderzenia, wysokie temperatury (do około 180°C), wilgoć i środki chemiczne. Dzięki tym właściwościom, laminat HPL to standardowy materiał na blaty kuchenne i łazienkowe.

Cena laminatu HPL jest znacząco wyższa niż folii, zaczynając się od około 80 zł za metr kwadratowy i sięgając ponad 200 zł za wzory specjalistyczne czy o zwiększonej grubości. Jego aplikacja wymaga użycia klejów kontaktowych, które szybko wiążą i nie pozwalają na korektę pozycji po zetknięciu. Wymaga to precyzji i często pracy w zespole, zwłaszcza przy dużych elementach.

Aplikacja HPL wymaga też precyzyjnego docinania (najlepiej frezarką z odpowiednim frezem lub piłą formatową) oraz silnego i równomiernego docisku na całej powierzchni podczas klejenia. To materiał dla osób, które szukają najwyższej trwałości i są gotowe poświęcić więcej czasu, pracy i budżetu na renowację. "Chcesz coś, co przetrwa wszystko? HPL to twój facet!" można by powiedzieć żartem.

Dla miłośników naturalnego drewna idealnym wyborem będzie naturalny fornir. To cienkie płaty drewna (zazwyczaj około 0.6 mm grubości) cięte z kłód drzewa liściastego lub iglastego. Dostępny jest w wielu gatunkach, od popularnego dębu, buku czy brzozy, po egzotyczne jak merbau czy wenge.

Fornir zapewnia niepowtarzalny, naturalny wygląd i dotyk drewna. Każdy arkusz forniru ma unikalne usłojenie. Można go barwić, lakierować, olejować i woskować, co daje ogromne możliwości wykończenia i personalizacji. Jest to materiał droższy od folii, porównywalny cenowo z laminatem HPL (50-150 zł/m²), w zależności od gatunku i sposobu cięcia drewna (np. fornir naturalny ze specyficznym usłojeniem może być droższy).

Aplikacja forniru wymaga zastosowania klejów do drewna (np. kleje PVAC, mocznikowo-formaldehydowe lub kontaktowe) oraz silnego docisku, najlepiej przy użyciu prasy hydraulicznej lub przynajmniej zacisków i równej płyty. W domowych warunkach bywa to wyzwaniem przy dużych powierzchniach. Fornir wymaga też zabezpieczenia powierzchni lakierem lub olejem przed wilgocią i uszkodzeniami.

Jest mniej odporny na zarysowania i uderzenia niż laminat HPL, ale bardziej szlachetny wizualnie. Wymaga regularnej pielęgnacji, jak prawdziwe drewno. Studia przypadku renowacji zabytkowych mebli często pokazują, że użycie forniru było najlepszym sposobem na przywrócenie im dawnego blasku, zachowując oryginalny charakter materiału.

Innym rodzajem okleiny jest okleina melaminowana, czasem nazywana "papierem melaminowanym" lub "filmami dekoracyjnymi impregnowanymi żywicą". To cienki papier (0.3-0.4 mm) z nadrukiem, nasączony żywicą melaminową i utwardzony. Jest to materiał, którego często używa się do fabrycznego wykończenia płyt wiórowych (tzw. płyta laminowana).

Okleinę melaminowaną można kupić także jako materiał renowacyjny, najczęściej w formie taśm do oklejania krawędzi (tzw. obrzeża melaminowane z klejem). Powierzchniowe okleiny melaminowane są dostępne, ale mniej popularne w DIY niż folia. Są bardziej sztywne i mniej odporne na pękanie przy zagięciach niż folia PVC, ale często lepiej imitują strukturę drewna.

Aplikacja powierzchniowej okleiny melaminowanej zazwyczaj wymaga kleju (np. na bazie PVAC) i równomiernego docisku. Jest średnio odporna na zarysowania i wilgoć. Jej zastosowanie często ogranicza się do wnętrz szaf, mniej widocznych półek czy korpusów meblowych, gdzie nie jest narażona na intensywne uszkodzenia. Cena jest porównywalna do niższej półki cenowej folii.

Istnieją również bardziej specjalistyczne materiały, takie jak folie termokurczliwe (wymagające opalarki do aplikacji na nierównych powierzchniach) czy materiały o specyficznych funkcjach (np. folie tablicowe, magnetyczne). Wybór odpowiedniego materiału jest pierwszym i najważniejszym krokiem, który zaważy na powodzeniu całej operacji odnawiania płyty wiórowej.

Przygotowanie powierzchni płyty wiórowej przed oklejaniem

Przygotowanie powierzchni płyty wiórowej przed nałożeniem nowej okleiny to etap absolutnie krytyczny, którego nie można pominąć ani zbagatelizować. "Co ma wisieć, nie utonie", jak mówi stare przysłowie, ale w tym wypadku – co ma się trzymać, musi mieć solidną podstawę. Nawet najlepszy materiał nie przyklei się trwale do brudnej, tłustej, uszkodzonej lub pylącej powierzchni.

Pierwszym krokiem jest dokładne oczyszczenie powierzchni z kurzu, brudu i wszelkich osadów. Użyj odkurzacza lub miękkiej szczotki, aby usunąć luźne zanieczyszczenia. Następnie przystąp do odtłuszczania. Tłuste plamy, resztki kleju czy odciski palców to najgorsi wrogowie dobrej przyczepności. Benzyna ekstrakcyjna, aceton techniczny (używaj ostrożnie w wentylowanym pomieszczeniu!) lub specjalistyczne środki odtłuszczające na bazie alkoholu są tutaj niezastąpione. Przetrzyj całą powierzchnię czystą szmatką zwilżoną wybranym środkiem, a następnie drugą, suchą szmatką.

Kolejnym niezbędnym krokiem jest szlifowanie i naprawa ubytków. Jeśli płyta ma stare, łuszczące się powłoki (farbę, stary lakier, odłażący fornir), należy je usunąć mechanicznie. Następnie całą powierzchnię trzeba przeszlifować. Celem jest zmatowienie gładkich obszarów (jak pozostałości po starym lakierze czy melaminie fabrycznej) oraz wygładzenie nierówności. Użyj papieru ściernego o gradacji P120 do P180 na szlifierce oscylacyjnej lub bloczku do szlifowania. Ruchy powinny być równomierne, obejmując całą powierzchnię.

Szlifowanie tworzy mikro-ryski, które zwiększają powierzchnię styku i poprawiają przyczepność kleju lub folii. Jednocześnie usuwa drobne zadziory i niedoskonałości. Po szlifowaniu powierzchnia powinna być jednolita, matowa i gładka w dotyku. Pamiętaj o założeniu maski przeciwpyłowej – pył z płyty wiórowej jest drażniący dla dróg oddechowych.

Ubytki, dziury po śrubach czy głębokie rysy wymagają wypełnienia. Użyj szpachli do drewna lub specjalnej masy naprawczej przeznaczonej do materiałów drewnopochodnych. Nanieś szpachlę szpatułką, starannie wypełniając wszystkie szczeliny i nierówności. Po wyschnięciu (czas schnięcia sprawdzaj na opakowaniu produktu, zazwyczaj od 30 minut do kilku godzin, zależnie od grubości warstwy i temperatury) przeszlifuj zaszpachlowane miejsca papierem o drobniejszej gradacji (np. P180-P220), aby zrównać je z resztą powierzchni.

W przypadku poważnych uszkodzeń krawędzi lub rogów, czasem konieczne jest odbudowanie ich struktury za pomocą mocniejszych mas epoksydowych lub szpachli dwuskładnikowych. Takie masy są twardsze i bardziej odporne na uszkodzenia niż standardowa szpachla do drewna. Po ich utwardzeniu również wymagają starannego szlifowania i wyrównania.

Po zakończeniu szlifowania i napraw ubytków, niezwykle ważne jest usunięcie całego pyłu. Ponownie użyj odkurzacza (najlepiej z końcówką szczotkową), a następnie przetrzyj powierzchnię lekko wilgotną szmatką (upewnij się, że płyta nie chłonie nadmiernie wilgoci, zwłaszcza jej niezabezpieczone krawędzie!). Dobrym patentem jest użycie specjalnej ściereczki antystatycznej lub lekko klejącej "szmatki zbierającej kurz" używanej w lakiernictwie – one doskonale wyłapują najdrobniejszy pył, którego nie widać gołym okiem, a który może sabotować przyczepność okleiny.

Czasami, zwłaszcza w przypadku płyt starszych, o zwiększonej chłonności lub po naprawach dużą ilością szpachli, zaleca się zagruntowanie powierzchni. Grunt (np. akrylowy grunt głęboko penetrujący do drewna) wyrówna chłonność podłoża i dodatkowo wzmocni jego wierzchnią warstwę, zapobiegając pękaniu i odspajaniu nowej okleiny. Gruntowanie jest szczególnie ważne przed oklejaniem materiałami wymagającymi klejów rozpuszczalnikowych.

Każdy etap przygotowania musi być wykonany starannie. Zaniedbanie nawet drobnego szczegółu – niedoszlifowanego fragmentu, niewypełnionego ubytku, czy pozostawienia tłustej smugi – może skutkować pęcherzami powietrza pod okleiną, jej odspajaniem lub przebijaniem się defektów przez cienką warstwę materiału. "Diabeł tkwi w szczegółach," jak mówią, i to zdanie idealnie pasuje do procesu przygotowania płyty wiórowej.

Zastosowanie odpowiednich narzędzi również ma kluczowe znaczenie. Użycie starego, stępionego papieru ściernego zamiast świeżego o odpowiedniej gradacji sprawi, że proces będzie dłuższy, bardziej męczący i mniej efektywny. Nieprawidłowo nałożona i niewyrównana szpachla będzie widoczna po oklejeniu, rujnując cały estetyczny efekt. Praca z płytą wiórową wymaga cierpliwości i dbałości o detale, bo choć materiał jest wdzięczny w obróbce, jego powierzchnia jest specyficzna i wymaga odpowiedniego traktowania przed finalnym wykończeniem.

Krok po kroku: Jak okleić płytę wiórową

Gdy powierzchnia płyty jest już perfekcyjnie przygotowana – czysta, gładka, sucha i bez pyłu – można przystąpić do sedna, czyli do technika oklejania na sucho lub mokro, zależnie od materiału. Ten etap wymaga precyzji, cierpliwości i stabilnej ręki, ale satysfakcja z udanej metamorfozy mebla jest tego warta.

Pierwszym krokiem jest precyzyjne zmierzenie i docięcie materiału do oklejenia. Użyj metalowej miarki zwijanej i ołówka do zaznaczenia wymiarów na odwrocie folii lub forniru. Pamiętaj, aby zostawić zapas materiału z każdej strony – zazwyczaj 1-2 centymetry są wystarczające. Ten naddatek zostanie docięty po przyklejeniu, co pozwala skorygować ewentualne minimalne przesunięcia podczas aplikacji. Do cięcia folii samoprzylepnej użyj ostrego nożyka segmentowego lub noża do tapet i solidnej, metalowej linijki. W przypadku forniru i laminatu HPL, lepiej sprawdzi się piła z drobnym zębem, frezarka ręczna z prostym frezem, a nawet nożyce do blachy dla niektórych materiałów, w zależności od grubości.

Aplikacja folii samoprzylepnej może odbywać się na sucho lub na mokro. Metoda na sucho polega na stopniowym odrywaniu papieru zabezpieczającego klej i równoczesnym przyklejaniu folii do powierzchni, wygładzając ją za pomocą wałek lub rakla do wygładzania. Rozpocznij od jednego narożnika lub krawędzi i powoli postępuj w jednym kierunku, starając się unikać powstawania pęcherzy powietrza.

Metoda na mokro, polecana zwłaszcza przy dużych powierzchniach i dla początkujących, polega na spryskaniu klejącej strony folii oraz powierzchni płyty roztworem wody z kilkoma kroplami płynu do naczyń. Powstała w ten sposób warstwa cieczy tymczasowo neutralizuje klej, umożliwiając swobodne przesuwanie folii i precyzyjne pozycjonowanie. Po ułożeniu folii w docelowym miejscu, wygładzasz ją raklą od środka na zewnątrz, wypychając roztwór wody spod spodu. Ta metoda daje czas na poprawki, ale wymaga dłuższego czasu schnięcia kleju (zazwyczaj 24-48 godzin).

Przy oklejaniu fornirem lub okleiną melaminowaną bez warstwy termotopliwego kleju, stosuje się kleje kontaktowe lub kleje do drewna. Kleje kontaktowe (np. w sprayu) wymagają naniesienia cienkiej warstwy na obie klejone powierzchnie (płytę i materiał) i odczekania kilku minut na odparowanie rozpuszczalnika, zgodnie z instrukcją producenta. Po zetknięciu się klejonych powierzchni, wiązanie jest natychmiastowe i bardzo mocne, nie ma możliwości korekty. Wymaga to idealnego pozycjonowania za pierwszym razem, co może być trudne na dużych formatach. Docisk jest niezbędny, najlepiej za pomocą wałka dociskowego.

Kleje do drewna (jak kleje PVAC) dają więcej czasu na korektę pozycji, ale wymagają silnego i długotrwałego docisku na całej powierzchni (użycie prasy, licznych zacisków, a nawet ułożenia ciężkich przedmiotów na całą noc). Tę metodę stosuje się głównie przy fornirze.

Niezależnie od używanego materiału i metody, kluczowe jest wygładzanie. Rakla z filcową krawędzią minimalizuje ryzyko porysowania powierzchni okleiny. Wykonuj stanowcze, nachodzące na siebie ruchy, wypychając wszelkie pęcherze powietrza lub nadmiar kleju/wody w kierunku krawędzi. Pęcherze powietrza to zmora każdego oklejającego – jeśli zauważysz duży, spróbuj go wypchnąć. Małe można czasem nakłuć cienką igłą i ponownie wygładzić, choć to rozwiązanie awaryjne.

Po całkowitym przyklejeniu i wygładzeniu materiału, przejdź do obcinania nadmiaru. Trzymając nóż pod kątem 45 stopni w stosunku do krawędzi płyty i opierając go o krawędź, precyzyjnie odetnij zbędny materiał. Prowadź ostrze wzdłuż całej krawędzi pewnym ruchem, starając się nie "załamywać" materiału ani nie zagłębiać noża zbyt mocno w płytę. Wymieniaj ostrza nożyka często – tępe ostrze potrafi zniszczyć cały efekt, szarpiąc lub rwiąc okleinę. Metalowa linijka jest nieoceniona do prowadzenia noża, zapewniając prostą i równą linię cięcia. Przy grubszych materiałach jak HPL, może być potrzebna frezarka z frezem do przycinania krawędzi na równo z płytą.

Ostatnim etapem oklejania powierzchni jest dokładne dociśnięcie krawędzi. Jeśli używasz kleju kontaktowego, jeszcze raz przetocz krawędzie wałkiem dociskowym. Jeśli oklejałeś na mokro, upewnij się, że krawędzie są dobrze osuszone i dociśnięte. Po całkowitym wyschnięciu kleju, można przystąpić do ewentualnego delikatnego zeszlifowania krawędzi drobnym papierem ściernym (gradacja P240 lub drobniejsza), aby usunąć ewentualne zadziory i sprawić, by były gładkie w dotyku. Przy fornirze to też moment na pierwsze, delikatne szlifowanie powierzchni przed dalszym wykończeniem.

W studium przypadku renowacji starej komody, jeden z moich "ekspertów od DIY" popełnił klasyczny błąd – nie doczekał z obcinaniem nadmiaru folii do pełnego związania kleju na mokro. Efekt? Krawędzie folii lekko się odciągnęły w kilku miejscach po wyschnięciu wody. Trzeba było doklejać je punktowo klejem modelarskim. Nauka? Cierpliwość popłaca.

Oklejanie krawędzi i obrzeża płyty wiórowej

Oklejanie krawędzi płyt wiórowych jest równie, a może nawet bardziej, istotne niż oklejanie ich powierzchni. Krawędzie są najbardziej narażone na uszkodzenia mechaniczne, wilgoć i zabrudzenia. Nieoklejona krawędź płyty wiórowej to jej pięta achillesowa – chłonie wilgoć jak gąbka, co prowadzi do puchnięcia i rozwarstwiania się materiału, niszcząc cały mebel. Solidne obrzeże nie tylko zabezpiecza płytę, ale też znacząco wpływa na estetykę i "profesjonalny" wygląd mebla.

Najpopularniejszym materiałem do wykańczania krawędzi jest obrzeże PCV/ABS z klejem termotopliwym. Dostępne jest w rolkach o szerokościach dopasowanych do standardowych grubości płyt (18mm, 22mm, 28mm, 45mm) i różnej grubości materiału (od 0.4mm do 2mm). PCV i ABS to tworzywa sztuczne, bardzo odporne na uderzenia i ścieranie. Grubsze obrzeża (1mm, 2mm) są znacznie trwalsze i stosowane są np. do krawędzi blatów czy frontów szafek kuchennych.

Obrzeże z klejem termotopliwym ma naniesioną na spodzie warstwę kleju, który topi się pod wpływem ciepła. Aplikacja w warunkach domowych najczęściej odbywa się za pomocą żelazka. Ustaw żelazko na średnią temperaturę (bez pary!). Przyłóż fragment obrzeża do krawędzi płyty, a następnie powoli przesuwaj po nim rozgrzanym żelazkiem. Klej roztopi się i przylgnie do płyty. Równomiernie dociskaj obrzeże podczas i zaraz po aplikacji kawałkiem drewna lub wałkiem dociskowym, zanim klej ostygnie i stwardnieje.

Należy pamiętać, aby nie przegrzać obrzeża – PCV i ABS mogą się zdeformować. Jeśli klej wycieka z boku w dużych ilościach, temperatura jest za wysoka. Jeśli obrzeże się nie przykleja, temperatura jest za niska lub przesuwasz żelazkiem za szybko. Test na niewielkim, niewidocznym kawałku płyty jest zawsze dobrym pomysłem, by dobrać odpowiednią temperaturę i tempo pracy. "Czuj na palec" tu nie działa, trzeba być precyzyjnym z temperaturą.

Inną metodą aplikacji obrzeży jest użycie specjalistycznej oklejarki do krawędzi (narzędzie, które równocześnie podgrzewa klej, dociska i często wstępnie przycina obrzeże) lub zastosowanie klejów kontaktowych do obrzeży bez kleju. Oklejarki są szybkie i precyzyjne, ale to sprzęt dla profesjonalistów lub zaawansowanych hobbystów. Kleje kontaktowe do obrzeży są podobne do tych używanych do HPL – nanosimy klej na krawędź płyty i obrzeże, czekamy na odparowanie rozpuszczalnika i mocno dociskamy.

Po przyklejeniu obrzeża z klejem termotopliwym lub kontaktowym, pozostaje nadmiar materiału wystający poza lico i tył płyty. Ten nadmiar trzeba precyzyjnie usunąć. Służą do tego specjalne narzędzia – obrzeżnice. To niewielkie narzędzia ręczne z ostrzami, które pozwalają ściąć nadmiar obrzeża na równo z powierzchnią płyty jednym ruchem. Są szybkie i wygodne.

Alternatywnie, można użyć ostrego nożyka segmentowego, trzymając ostrze prawie płasko do powierzchni płyty. To metoda wymagająca wprawy, łatwo o zarysowanie laminatu powierzchniowego. Przy grubszych obrzeżach (1mm, 2mm), najlepszym i najczystszym rozwiązaniem jest użycie frezarki ręcznej z frezem do zaokrąglania krawędzi lub frezem prostym, który sfrezuje obrzeże na równo z płaszczyzną płyty.

Obrzeża melaminowane (z klejem termotopliwym), choć mniej trwałe niż PCV/ABS, są również popularne, głównie ze względu na niższą cenę i łatwość obróbki (są cieńsze, ok. 0.4mm). Po aplikacji żelazkiem, nadmiar łatwo ścina się nożykiem lub zeszlifowuje papierem ściernym. Niestety, są kruche i łatwo pękają przy uderzeniach.

Krawędzie pokryte naturalnym fornirem wymagają analogicznego podejścia. Używa się forniru brzegowego (zwykle podklejonego fizeliną, aby był bardziej elastyczny i wytrzymały na pękanie) z klejem termotopliwym (do aplikacji żelazkiem) lub bez kleju (do klejenia na klej kontaktowy lub do drewna). Po przyklejeniu, nadmiar obcina się nożykiem i szlifuje, a całość zabezpiecza się lakierem lub olejem wraz z resztą fornirowanej powierzchni. Krawędź fornirowana wygląda najbardziej naturalnie i szlachetnie.

Po obcięciu nadmiaru obrzeża PCV/ABS frezarką lub obrzeżnicą, krawędź obrzeża ma zwykle ostre kanty. Aby były przyjemne w dotyku i bezpieczne, a także wyglądały bardziej estetycznie, zaokrągla się je delikatnie drobnym papierem ściernym (gradacja 240-400), osadzonym np. w korku szlifierskim. Ten drobny detal ma ogromne znaczenie dla końcowego efektu. "Skończona robota to skończona robota, nawet na krawędzi," mówił mój mentor stolarz, ucząc mnie, że o profesjonalizmie świadczą detale.

Podsumowując sekcję o krawędziach: dobrze wykonane obrzeże PCV/ABS na płycie wiórowej jest równie ważne co estetycznie przyklejona powierzchnia. Zabezpiecza rdzeń płyty przed degradacją, podnosi walory użytkowe mebla i dopełnia jego wygląd. To ten element, który oddziela amatorską robotę od tej wykonanej z dbałością o szczegóły.