Płyta Wiórowa czy MDF do Kuchni: Porównanie Materiałów w 2025 roku

W wirze kuchennych dylematów, jednym z kluczowych wyborów jest ten dotyczący materiałów na meble. Stając przed zagadnieniem Płyta wiórowa czy MDF kuchnia, wielu zastanawia się, który materiał sprosta wymaganiom serca domu. Odpowiadając wprost: dla kluczowych elementów narażonych na wyzwania kuchennego środowiska, często lepszym wyborem okazuje się być MDF.

• Trwałość i Odporność na Uszkodzenia: Jak Materiały Sprawdzą się w Kuchni?
• Wilgoć i Para Wodna: Który Materiał Wybrać do Kuchennego Środowiska?
• Koszt i Cena: Płyta Wiórowa vs MDF – Ile Kosztuje Kuchnia?
• MDF czy Płyta Wiórowa: Jaki Materiał na Fronty, a Jaki na Korpusy Kuchni?

Aby rzucić światło na kluczowe różnice i podobieństwa, przyjrzyjmy się podstawowym charakterystykom obu materiałów, które determinują ich przydatność w intensywnie użytkowanym środowisku kuchennym.

Analiza porównawcza podstawowych właściwości materiałów meblowych:

Z powyższego zestawienia jasno wynika, że choć płyta wiórowa oferuje zalety ekonomiczne i mniejszą wagę, to MDF wysuwa się na prowadzenie pod względem kluczowych dla kuchni parametrów: odporności na wilgoć, trwałości oraz możliwości estetycznych wykończeń.

Zobacz także: Wytrzymałość Płyty Wiórowej 18mm: Co Warto Wiedzieć w 2025 Roku

Ostateczny wybór często sprowadza się do kompromisu między budżetem, oczekiwaną trwałością a pożądanym efektem wizualnym, gdzie każdy z materiałów ma swoje silne i słabe strony, wymagające przemyślanego podejścia.

Trwałość i Odporność na Uszkodzenia: Jak Materiały Sprawdzą się w Kuchni?

Trwałość i odporność mebli na uszkodzenia to jedne z najistotniejszych czynników branych pod uwagę przy urządzaniu kuchni, która jest przecież miejscem intensywnie eksploatowanym. W przypadku kuchni, meble narażone są na rozmaite wyzwania mechaniczne, od przypadkowego uderzenia garnkiem, przez rysy od ostrych przedmiotów, po naprężenia związane z codziennym otwieraniem i zamykaniem szafek oraz szuflad.

Płyta wiórowa, będąc materiałem o luźniejszej strukturze sprasowanych wiórów drzewnych, wykazuje naturalnie niższą odporność na te rodzaje uszkodzeń w porównaniu do MDF. Krawędzie płyt wiórowych są szczególnie wrażliwe, podatne na wyszczerbienia czy odłamania, nawet przy relatywnie niewielkich uderzeniach.

Zobacz także: Ile Waży Płyta Wiórowa 18mm w 2025 Roku?

Wyobraźmy sobie scenę: podczas pośpiesznego gotowania, przypadkowo zahaczamy o dolną szafkę metalowym naczyniem. W przypadku mebla z frontem czy korpusem z niezabezpieczonej, czy niskiej jakości płyty wiórowej, ryzyko powstania trwałego, szpecącego uszkodzenia jest znacznie większe niż w przypadku MDF, którego gęsta, jednolita struktura lepiej amortyzuje takie ciosy i jest twardsza na powierzchni.

Ponadto, montaż okuć, takich jak zawiasy czy prowadnice szuflad, stanowi kolejne wyzwanie. W płycie wiórowej, wkręty mają tendencję do luzowania się w miększej strukturze, zwłaszcza przy wielokrotnym dokręcaniu czy w miejscach często używanych.

MDF, dzięki swojej gęstej i spójnej budowie włókien, znacznie lepiej "trzyma" wkręty i kołki montażowe. Okucia osadzone w MDF są stabilniejsze, co przekłada się na długowieczność całego mebla i jego funkcjonalności, minimalizując ryzyko wykrzywienia frontów czy wypadnięcia szuflady po latach intensywnego użytkowania.

Producent, planując meble na lata, nie może ignorować faktu, że kuchenne życie bywa brutalne – stąd wybór materiałów o podwyższonej odporności jest w cenie. Szacuje się, że odporność MDF na wyrwanie wkrętu jest średnio o 20-30% wyższa niż w przypadku standardowej płyty wiórowej, co w meblach kuchennych, gdzie na każdy front przypada kilka zawiasów intensywnie pracujących każdego dnia, robi kolosalną różnicę w długoterminowej stabilności i trwałości konstrukcji.

Owszem, powierzchnię płyty wiórowej można zabezpieczyć trwałym laminatem czy fornirem, co podnosi jej odporność na zarysowania czy drobne uderzenia, jednak problem kruchości krawędzi i mniejszej spójności wewnętrznej struktury przy obciążeniach punktowych czy osadzaniu okuć wciąż pozostaje, ograniczając jej potencjał do stosowania w najbardziej wymagających elementach mebli kuchennych, takich jak mocno obciążone półki czy fronty szafek w newralgicznych miejscach, takich jak strefa zmywania czy gotowania, gdzie liczy się solidność i stabilność.

MDF doskonale sprawdza się w produkcji elementów, które wymagają precyzyjnej obróbki, takich jak frezowane fronty o dekoracyjnych profilach, czy też blaty i elementy konstrukcyjne o złożonych kształtach. Jego jednolita struktura pozwala na uzyskanie gładkich, czystych krawędzi i detali, które w przypadku płyty wiórowej byłyby niemożliwe do wykonania bez ryzyka zniszczenia materiału.

Analizując aspekty trwałości, nie można pominąć wpływu gęstości materiału na jego zachowanie pod obciążeniem statycznym, takim jak waga przechowywanych w szafkach naczyń, produktów czy drobnego AGD. Półki z płyty wiórowej, zwłaszcza o większej rozpiętości, są bardziej podatne na ugięcia pod ciężarem niż półki wykonane z MDF o tej samej grubości.

W praktyce oznacza to, że projektant mebli, chcąc zapewnić odpowiednią nośność półek z płyty wiórowej, musi albo zastosować grubsze płyty, albo dodać dodatkowe wsporniki, co zwiększa koszt i komplikuje montaż, bądź godzi się na mniejszą nośność, co ogranicza funkcjonalność kuchni i satysfakcję klienta.

Stosując MDF, projektant ma większą swobodę w tworzeniu nośnych struktur o optymalnej grubości, bez konieczności nadmiernego wzmacniania, co pozwala na bardziej efektywne wykorzystanie przestrzeni i potencjału materiału, zachowując przy tym estetyczny minimalizm i wrażenie solidności.

Reasumując, MDF oferuje znacznie lepszą odporność na uszkodzenia mechaniczne i większą trwałość w kontekście intensywnego użytkowania kuchennego, co czyni go materiałem preferowanym do produkcji frontów, mocno obciążonych elementów konstrukcyjnych oraz detali wymagających precyzyjnej obróbki.

Płyta wiórowa może być rozważana jako materiał na mniej eksploatowane elementy, gdzie wymagania estetyczne i wytrzymałościowe są niższe, jednak zawsze z pełną świadomością jej ograniczeń i koniecznością odpowiedniego zabezpieczenia powierzchni oraz krawędzi, aby przedłużyć jej żywotność i zachować akceptowalny wygląd przez możliwie długi czas w warunkach, jakie stawia kuchnia.

Dobór odpowiedniego materiału jest więc nie tylko kwestią techniczną, ale strategiczną decyzją, która wpływa na komfort użytkowania, wygląd kuchni i konieczność ewentualnych napraw czy wymian elementów w przyszłości, a w ostatecznym rozrachunku na poczucie dobrze zainwestowanych pieniędzy i zadowolenia z kuchennego serca domu.

Nie ma nic bardziej frustrującego niż mebel, który po kilku miesiącach zaczyna wyglądać na zużyty, z obitymi krawędziami czy luzującymi się szufladami. Właśnie dlatego tak kluczowe jest zrozumienie fundamentalnych różnic między płytą wiórową a MDF, zwłaszcza gdy mówimy o sercu każdego domu, jakim jest kuchnia, która z zasady jest jednym z najbardziej eksploatowanych pomieszczeń, testując cierpliwość i odporność każdego materiału na co dzień.

Wybór odpowiedniego materiału jest więc inwestycją w spokój i komfort użytkowania na lata, unikając rozczarowań związanych z przedwczesnym zużyciem czy koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z renowacją czy wymianą uszkodzonych elementów, co w kontekście mebli kuchennych bywa logistycznie i finansowo uciążliwe.Wilgoć i Para Wodna: Który Materiał Wybrać do Kuchennego Środowiska?

Kuchnia to bez wątpienia jedno z najbardziej wymagających środowisk w całym domu, a wilgoć i para wodna stanowią jej nieodłączną część. Gotowanie, zmywanie naczyń, czy nawet proste czynności jak parzenie herbaty generują znaczne ilości pary, która osadza się na powierzchniach mebli, wnika w szczeliny i testuje odporność materiałów na hydroizolację.

Tutaj pojawia się jeden z najpoważniejszych dylematów przy wyborze materiałów: jak płyta wiórowa i MDF radzą sobie z tym wszechobecnym, choć często niedocenianym czynnikiem destrukcyjnym? Płyta wiórowa, ze swoją porowatą strukturą luźno sprasowanych wiórów, jest niestety wysoce wrażliwa na działanie wilgoci.

Kontakt z wodą lub długotrwałe narażenie na wysoką wilgotność powietrza powoduje, że wióry pęcznieją, tracąc swoją spójność, a żywica, która je spaja, słabnie. Proces ten prowadzi do trwałego deformowania płyty, jej rozwarstwienia (delaminacji) oraz znaczącego obniżenia wytrzymałości mechanicznej – w zasadzie mebel zaczyna się rozpadać "od środka", bez możliwości łatwej i estetycznej naprawy.

Typowy scenariusz? Szafka pod zlewem wykonana z niedostatecznie zabezpieczonej płyty wiórowej. Nawet niewielkie, długotrwałe nieszczelności w instalacji wodnej lub zwykłe zachlapania, które nie są natychmiast wytarte do sucha, prowadzą do powolnej, ale nieuchronnej degradacji. Podobnie listwa cokołowa z płyty wiórowej, stojąca bezpośrednio na podłodze, narażona na rozlane płyny.

MDF, dzięki swojej znacznie gęstszej i bardziej jednolitej strukturze drobnych włókien, jest zdecydowanie bardziej odporny na wchłanianie wody i działanie wilgoci niż płyta wiórowa. Choć nie jest materiałem w 100% wodoodpornym i wymaga odpowiedniego zabezpieczenia, jego zdolność do stawiania czoła kuchennemu mikroklimatowi jest nieporównywalnie wyższa.

Z tego powodu MDF jest materiałem rekomendowanym, wręcz standardem, do produkcji frontów szafek kuchennych, zwłaszcza tych umieszczonych w bezpośrednim sąsiedztwie zlewu, zmywarki, czy kuchenki, czyli tam, gdzie ryzyko kontaktu z wodą i parą jest największe.

Kluczowe dla odporności obu materiałów na wilgoć jest odpowiednie zabezpieczenie ich powierzchni oraz krawędzi. Laminat, folia PCV, fornir, czy lakier (szczególnie lakier poliuretanowy) tworzą barierę ochronną. Jednak nawet najlepsze zabezpieczenie jest tak mocne, jak jego najsłabszy punkt – najczęściej są to krawędzie.

W przypadku płyty wiórowej, nieszczelne oklejenie krawędzi czy niewielkie uszkodzenie warstwy ochronnej na powierzchni wystarczy, aby wilgoć zaczęła wnikać do środka, inicjując proces destrukcji materiału bazowego. Efekt? Płyta zaczyna pęcznieć, laminat odkleja się, a szafka wygląda po prostu źle i przestaje być funkcjonalna.

MDF, nawet w przypadku drobnych nieszczelności w okleinie czy uszkodzeń lakieru na krawędzi, wchłania wilgoć znacznie wolniej i w mniejszym stopniu. Zabezpieczony lakierem MDF tworzy praktycznie jednolitą, szczelną powierzchnię, która skutecznie odpiera ataki wilgoci, a ewentualne zalania są łatwe do wytarcia bez pozostawiania trwałych śladów w strukturze płyty.

Warto zaznaczyć, że na rynku dostępne są specjalistyczne płyty wilgocioodporne (zielona wersja) zarówno w technologii wiórowej, jak i MDF. Choć ich zastosowanie podnosi koszt, zdecydowanie zwiększa bezpieczeństwo mebli w wilgotnych strefach kuchni. Mimo to, nawet te specjalistyczne wersje wymagają odpowiedniego zabezpieczenia powierzchniowego.

Para wodna unosząca się znad gotujących się potraw czy gorącej zmywarki może w dłuższej perspektywie zaszkodzić nawet dobrze zabezpieczonym meblom, jeśli wentylacja w kuchni jest niewystarczająca. Dobra praktyka nakazuje, by otwierać zmywarkę dopiero po jej wystygnięciu, używać okapu kuchennego z pełną mocą podczas gotowania i zapewnić ogólną, efektywną wentylację pomieszczenia.

Problem wilgoci to często pułapka dla płyt wiórowych stosowanych na przykład jako listwy przyblatowe, które są bezpośrednio narażone na stojącą wodę z blatu. Szybkie spęcznienie i utrata estetyki w takich miejscach jest częstym problemem w kuchniach, gdzie oszczędzano na materiałach lub zabezpieczeniach.

W przypadku korpusów szafek, które zazwyczaj są mniej narażone na bezpośredni kontakt z wodą niż fronty, można pokusić się o użycie płyty wiórowej laminowanej. Jednakże, kluczowe jest precyzyjne oklejenie wszystkich krawędzi, w tym tych niewidocznych, a także zastosowanie silikonowego uszczelnienia na styku z blatem oraz na całej długości cokołu, by zapobiec kapilarnemu wnikaniu wilgoci z podłogi.

Podsumowując, chociaż płyta wiórowa laminowana może znaleźć zastosowanie w mniej eksponowanych na wilgoć elementach kuchni pod warunkiem perfekcyjnego zabezpieczenia, to MDF jest materiałem o znacznie większej naturalnej odporności na działanie wody i pary wodnej, co w połączeniu z odpowiednim wykończeniem czyni go bezpieczniejszym i trwalszym wyborem dla większości elementów mebli kuchennych, szczególnie frontów i elementów konstrukcyjnych umieszczonych w tzw. "mokrych strefach" kuchni, co ma fundamentalne znaczenie dla długowieczności i estetyki całej zabudowy. Diabeł tkwi w szczegółach, a w kuchni, gdzie wilgoć to nasz cichy wróg, te szczegóły w postaci odporności materiału na nasiąkanie potrafią zadecydować o przyszłości naszych mebli.

Koszt i Cena: Płyta Wiórowa vs MDF – Ile Kosztuje Kuchnia?

Decydując się na nową zabudowę kuchenną, kwestia budżetu często odgrywa równie ważną, o ile nie najważniejszą rolę, jak estetyka czy funkcjonalność. Porównując płytę wiórową i MDF pod kątem kosztów, widzimy wyraźną hierarchię – płyta wiórowa jest bezapelacyjnie tańszą opcją, co czyni ją atrakcyjnym wyborem dla osób o ograniczonym budżecie.

Różnica w cenie materiału bazowego jest znacząca. Metr kwadratowy standardowej, surowej płyty wiórowej o grubości 18 mm może kosztować orientacyjnie od 30 do 60 złotych. Tymczasem metr kwadratowy surowego MDF o tej samej grubości to już wydatek rzędu 60 do 120 złotych i więcej, w zależności od producenta i specyfikacji.

Różnica ta wynika z procesu produkcji – wytworzenie MDF wymaga dokładniejszego rozdrobnienia drewna do postaci włókien, użycia specyficznych klejów i bardziej skomplikowanej technologii prasowania pod wysokim ciśnieniem, co czyni go materiałem o wyższej wartości dodanej, a co za tym idzie, wyższej cenie na rynku surowców meblarskich.

Patrząc na meble jako całość, różnica w cenie gotowej kuchni wykonanej z jednego lub drugiego materiału nie będzie po prostu prostą proporcją różnicy cen płyt. Na finalny koszt wpływają bowiem inne czynniki, takie jak rodzaj i jakość zastosowanego wykończenia (laminat, lakier, folia), skomplikowanie projektu (frezowania frontów są tańsze w MDF), koszty produkcji, montażu, a także zastosowane okucia.

Jednak szacuje się, że analogiczna kuchnia z frontami i korpusami wykonanymi w całości z MDF może być od 20% do nawet 50% droższa niż kuchnia wykonana w całości z płyty wiórowej laminowanej, przy założeniu podobnej jakości okuć i blatu. Jeśli weźmiemy pod uwagę droższe wykończenia MDF, takie jak lakierowanie na wysoki połysk czy mat, różnica w cenie może być jeszcze większa.

Cena zakupu materiału to jedno, ale warto spojrzeć na zagadnienie przez pryzmat całkowitych kosztów posiadania. Tańsza w zakupie kuchnia z płyty wiórowej, która szybciej ulega zużyciu, pęcznieje od wilgoci czy niszczeje pod wpływem użytkowania, może w perspektywie 5-10 lat wymagać remontu lub wymiany elementów, co generuje dodatkowe koszty.

Kuchnia wykonana z droższego, ale trwalszego i bardziej odpornego na czynniki kuchenne MDF ma potencjalnie dłuższą żywotność i przez lata może zachować swój pierwotny wygląd i funkcjonalność. Czy zatem "kto tanio kupuje, ten dwa razy traci"? Niekoniecznie, ale na pewno trzeba być świadomym, na czym się oszczędza i z czego wynikają te różnice.

Wybór płyty wiórowej może być w pełni uzasadniony w przypadku mieszkań na wynajem, gdzie oczekiwana żywotność mebli jest krótsza, lub gdy budżet jest rzeczywiście bardzo ograniczony i każdy grosz się liczy. Należy jednak pamiętać o kompromisach w zakresie trwałości i odporności na wilgoć.

Z kolei inwestycja w MDF w kuchni dla siebie, gdzie planujemy mieszkać przez wiele lat i zależy nam na estetyce, trwałości i bezproblemowym użytkowaniu, wydaje się bardziej opłacalna w dłuższej perspektywie. Mniejsza podatność na uszkodzenia i działanie wilgoci przekłada się na rzadszą konieczność napraw i remontów.

Na rynku mebli kuchennych powszechne jest również stosowanie rozwiązania hybrydowego, które pozwala zoptymalizować koszty przy jednoczesnym zachowaniu podwyższonej jakości tam, gdzie jest to najpotrzebniejsze. O tym więcej powiemy w kolejnym rozdziale, ale generalnie polega to na łączeniu materiałów – tańsza płyta wiórowa na mniej wymagające elementy (korpusy) i droższy, ale bardziej odporny i estetyczny MDF na kluczowe (fronty).

Kalkulując koszty kuchni, warto prosić producentów mebli o wyceny dla obu wariantów materiałowych (np. płyta wiórowa laminowana vs MDF foliowany/lakierowany), aby móc realnie porównać różnicę i podjąć świadomą decyzję w oparciu o własne możliwości finansowe i priorytety dotyczące jakości i trwałości. Często nawet niewielkie zwiększenie budżetu pozwala na zastosowanie MDF przynajmniej na frontach, co znacząco wpływa na wrażenie jakości i trwałość mebli.

Ścisłe dane dotyczące cen całych kuchni są trudne do podania ze względu na ogromną zmienność projektów, wymiarów, wyposażenia, jakości okuć, a także różnic w cennikach poszczególnych stolarzy czy producentów. Można jednak przyjąć, że koszt inwestycji w meble kuchenne znacząco wzrośnie, jeśli zdecydujemy się na MDF zamiast płyty wiórowej, ale jest to wzrost, który zazwyczaj idzie w parze z realnym wzrostem wartości i żywotności mebla. Przy projektowaniu budżetu na kuchnię, warto uwzględnić tę różnicę i traktować wyższy koszt MDF jako inwestycję w przyszłość, która może zaprocentować przez lata bezproblemowego użytkowania i niezmiennego wyglądu. Ostateczny koszt zależy od wielu czynników, ale materiał bazowy – płyta wiórowa czy MDF – to jedna z fundamentalnych składowych, która znacząco wpływa na końcową kwotę na rachunku, decydując również o kompromisach w obszarach takich jak trwałość i odporność na trudne warunki, z jakimi mierzy się każdy kuchenny mebel na co dzień.

MDF czy Płyta Wiórowa: Jaki Materiał na Fronty, a Jaki na Korpusy Kuchni?

Analiza właściwości płyty wiórowej i MDF prowadzi do praktycznych wniosków dotyczących ich optymalnego zastosowania w meblach kuchennych. Ze względu na różne wymagania stawiane poszczególnym elementom zabudowy, rzadko kiedy spotyka się kuchnię wykonaną w całości tylko z jednego z tych materiałów – najczęściej stosuje się świadome połączenie, czerpiąc z zalet każdego z nich.

Fronty szafek kuchennych to elementy najbardziej widoczne i najbardziej narażone na kontakt z użytkownikiem oraz na działanie czynników zewnętrznych takich jak wilgoć, tłuszcz, zabrudzenia czy uszkodzenia mechaniczne. Pełnią też kluczową rolę estetyczną, decydując o charakterze całej kuchni.

W tym kontekście MDF jest zdecydowanie materiałem preferowanym i powszechniej stosowanym na fronty kuchenne. Jego gęsta, jednolita struktura pozwala na precyzyjną obróbkę, w tym frezowanie różnorodnych profili (np. popularny styl Shaker, ramiaki, uchwyty zintegrowane). Powierzchnia MDF jest idealnie gładka, co stanowi doskonałą bazę pod szlachetne wykończenia – lakierowanie (matowe, satynowe, na wysoki połysk), foliowanie PCV, czy oklejanie cienkimi okleinami naturalnymi (fornir).

Wykończenia te, zwłaszcza lakierowane, tworzą szczelną barierę ochronną, która skutecznie chroni materiał przed wilgocią, a jednocześnie jest łatwa w czyszczeniu. Fronty MDF, dzięki swojej twardości, są również bardziej odporne na zarysowania i uderzenia niż fronty z płyty wiórowej, co jest kluczowe w kuchni, gdzie wypadki się zdarzają.

Montaż uchwytów i zawiasów we frontach MDF jest stabilniejszy, ponieważ materiał lepiej "trzyma" wkręty, minimalizując ryzyko ich luzowania się w trakcie eksploatacji. Typowa grubość frontów MDF w kuchni to 18 mm, ale dla uzyskania bardziej solidnego wyglądu czy możliwości głębszego frezowania stosuje się także płyty o grubości 22 mm czy nawet więcej.

Co zatem z płytą wiórową na fronty? Jest to opcja stosowana, ale zazwyczaj w rozwiązaniach budżetowych, gdzie priorytetem jest minimalizacja kosztów. Fronty wykonane z płyty wiórowej są zazwyczaj płaskie, bez frezowań, pokryte laminatem lub folią. Choć laminat dobrze chroni powierzchnię przed zarysowaniami, to krawędzie frontu z płyty wiórowej są trudniejsze do perfekcyjnego zabezpieczenia. Oklejenie krawędzi (doklejka PCV, ABS) stanowi potencjalny słaby punkt, przez który wilgoć może wniknąć do środka płyty, powodując jej spęcznienie, zwłaszcza w okolicach zlewu czy zmywarki.

Korpusy szafek kuchennych, czyli ich wewnętrzne konstrukcje (ścianki boczne, dno, wieko, plecy), są elementami mniej narażonymi na bezpośredni kontakt z czynnikami zewnętrznymi, poza wewnętrzną wilgotnością w szafkach czy obciążeniami związanymi z przechowywanymi przedmiotami i pracą szuflad/półek.

Z tego powodu, w znakomitej większości przypadków, na korpusy szafek kuchennych powszechnie stosuje się płytę wiórową laminowaną. Jest to rozwiązanie ekonomiczne, a jednocześnie wystarczająco solidne do budowy struktury szafki.

Standardowa grubość płyty wiórowej na korpusy to najczęściej 16 mm lub 18 mm. Laminowana powierzchnia korpusu jest stosunkowo łatwa w czyszczeniu, a jej wytrzymałość mechaniczna i odporność na wilgoć, choć niższa niż MDF, jest akceptowalna dla elementów wewnętrznych, które nie są stale eksponowane na działanie wody czy pary (z wyjątkiem specjalnych stref, jak szafka pod zlewem, gdzie warto zastosować płytę wiórową wilgocioodporną lub dodatkowe zabezpieczenia).

Krawędzie korpusów z płyty wiórowej są również oklejane, zazwyczaj taśmą PCV lub ABS o grubości 0.5 mm lub 0.8 mm, co dodatkowo chroni przed wnikaniem wilgoci. Chociaż krawędź z płyty wiórowej nie jest tak odporna na uderzenia czy wilgoć jak w przypadku MDF, w typowym użytkowaniu korpusów jest to rzadziej problematyczne, gdyż elementy te są zazwyczaj schowane za frontami i mniej narażone na fizyczne uszkodzenia.

W bardzo wysokiej klasy kuchniach, w specyficznych projektach, lub tam, gdzie wilgotność jest ekstremalnie wysoka (np. kuchnie w basenach), można spotkać się z korpusami wykonanymi z MDF, a nawet MDF wilgocioodpornego lub sklejki wodoodpornej. Jest to jednak znacznie droższe rozwiązanie, rzadko spotykane w standardowych realizacjach, i często uzasadnione specyficznymi, niestandardowymi wymaganiami użytkowania.

Podsumowując, optymalne i najczęściej spotykane podejście do wyboru materiałów w nowoczesnej kuchni to połączenie MDF na fronty (ze względu na estetykę, trwałość, odporność na wilgoć i możliwości obróbki) z płytą wiórową laminowaną na korpusy (ze względu na optymalizację kosztów i wystarczające parametry użytkowe w tych elementach). Taki "hybrydowy" model pozwala na stworzenie mebli, które łączą wysoką estetykę i trwałość tam, gdzie są najbardziej potrzebne i widoczne (fronty), z ekonomicznością tam, gdzie jest to uzasadnione (korpusy).

Wybierając materiały, warto dokładnie omówić ze stolarzem lub producentem mebli, jakie konkretnie płyty zostaną użyte i jak będą zabezpieczone krawędzie, zwracając szczególną uwagę na strefy narażone na wilgoć, by mieć pewność, że finalny produkt sprosta kuchennym realiom i posłuży nam bezproblemowo przez wiele lat, wyglądając równie dobrze, jak w dniu montażu, co w ostatecznym rozrachunku przekłada się na realną wartość i satysfakcję z kuchennego wnętrza.

Należy pamiętać, że nawet najlepsze materiały wymagają odpowiedniej konserwacji i prawidłowej eksploatacji. Regularne wycieranie rozlanych płynów, unikanie przegrzewania mebli w okolicach piekarnika (jeśli nie są odpowiednio izolowane) i zapewnienie wentylacji to podstawowe czynności, które znacząco wydłużą żywotność mebli, niezależnie od tego, czy są wykonane z płyty wiórowej, czy z MDF, chociaż materiały o wyższej odporności dają nam większy margines bezpieczeństwa i tolerancji na drobne zaniedbania, co w dynamicznym kuchennym życiu ma niebagatelne znaczenie.