Płyta Wiórowa Pod Ogrzewanie Podłogowe – Czy To Działa w 2025 Roku?

Choć na pierwszy rzut oka pomysł położenia płyty wiórowej pod ogrzewanie podłogowe może wydawać się kuszący ze względu na cenę czy łatwość montażu w systemach suchej zabudowy, kluczową kwestią jest bardzo ograniczone i warunkowe zastosowanie, głównie w specyficznych, niskotemperaturowych systemach, i to z licznymi zastrzeżeniami dotyczącymi trwałości i bezpieczeństwa.

• Ryzyka i Ograniczenia Zastosowania Płyty Wiórowej Pod Ogrzewanie Podłogowe
• Specyficzne Systemy Ogrzewania Podłogowego dla Płyty Wiórowej
• Lepsze Alternatywy dla Płyty Wiórowej Pod Ogrzewanie Podłogowe

Analizując popularność różnych podłoży pod systemy grzewcze pod posadzką, dane rynkowe wskazują na dominację tradycyjnych rozwiązań mokrych. Porównanie orientacyjnych udziałów rynkowych na podstawie dostępnych statystyk i rozmów z wykonawcami prezentuje następujący obraz:

Powyższe proporcje jasno pokazują, że pomimo teoretycznej możliwości, płyta wiórowa stanowi margines w profesjonalnych instalacjach, co już samo w sobie powinno wzbudzić czujność inwestora czy wykonawcy szukającego trwałego i niezawodnego rozwiązania na lata. Preferencja rynkowa wynika wprost z technicznych właściwości materiałów i ich zachowania w dynamicznym środowisku termicznym.

Ryzyka i Ograniczenia Zastosowania Płyty Wiórowej Pod Ogrzewanie Podłogowe

Stosowanie płyty wiórowej pod systemy grzewcze w podłodze to jak chodzenie po kruchym lodzie, zwłaszcza gdy myślimy o standardowych, wodnych systemach. Kluczowy problem leży w samym charakterze materiału. Płyta wiórowa to sprasowane cząstki drewna spojone klejami, a drewno, jak doskonale wiemy, reaguje na zmiany wilgotności i temperatury – rozszerza się, kurczy i odkształca.

Zobacz także: Wytrzymałość Płyty Wiórowej 18mm: Co Warto Wiedzieć w 2025 Roku

W dynamicznie zmieniającym się środowisku termicznym, jakie stwarza ogrzewanie podłogowe, płyta wiórowa staje przed nie lada wyzwaniem. Temperatury w systemach grzewczych, choć dla komfortu użytkownika często nie przekraczają 30-35°C na powierzchni podłogi, tuż nad elementami grzewczymi, zwłaszcza w przypadku systemów osadzonych bezpośrednio w podkładzie, mogą być znacznie wyższe. Taka sinusoida cieplna i potencjalne wahania wilgotności, będące efektem np. kondensacji pary wodnej w chłodniejszych okresach czy po prostu naturalnej wilgotności powietrza, destabilizują płytę wiórową.

Co więcej, większość płyt wiórowych dostępnych na rynku, nawet te o podwyższonej odporności na wilgoć (oznaczane jako P5 czy V313), nie jest przeznaczona do pracy w warunkach tak intensywnych i ciągłych cykli termicznych i higroskopijnych. Zwykła płyta meblowa? To już w ogóle pomysł z gatunku "róbmy szaleństwo". Delaminacja (rozwarstwienie), pęcznienie na brzegach, wypaczanie powierzchni – to realne scenariusze, które mogą wystąpić relatywnie szybko, prowadząc do uszkodzenia samego systemu grzewczego lub, co równie irytujące, wykończenia podłogi.

Pękanie fug, odklejanie się płytek, zgrzytanie paneli podłogowych – to tylko niektóre z objawów, które mogą świadczyć o problemach z podłożem wiórowym pod ciepłą podłogą. Naprawa takiego układu to często rozkuwanie lub demontaż całego wykończenia i systemu grzewczego, co generuje astronomiczne koszty w porównaniu do początkowych "oszczędności" na materiale podkładowym. Można powiedzieć, że to pułapka dla naiwnych.

Zobacz także: Ile Waży Płyta Wiórowa 18mm w 2025 Roku?

Rozważmy scenariusz: Położono płytę wiórową pod ogrzewanie podłogowe wodne, zalecaną do max. 20-25°C, a instalator (lub niedoświadczony inwestor) ustawił wyższą temperaturę zasilania w okresie mrozów. Płyta zaczyna pracować – rozszerza się, kurczy, wilgoć się w niej gromadzi i odparowuje. Jeśli na wierzchu są płytki ceramiczne, sztywne i nieelastyczne, naprężenia będą narastać. Efekt? Głuchy dźwięk pod płytkami, a po kilku sezonach grzewczych, proszę bardzo – rysa przez pół pomieszczenia. Kto zapłaci za remont? Zwykle inwestor, bo błąd popełniono na etapie wyboru materiałów podłogowych.

Co z obciążeniami? Standardowa płyta wiórowa, nawet podłogowa, może nie wytrzymać punktowych czy dynamicznych obciążeń, szczególnie gdy jej struktura jest osłabiona przez cykle temperaturowe. Ciężki mebel, spadający przedmiot, a nawet intensywne użytkowanie – wszystko to może przyczynić się do uszkodzeń. Pamiętajmy, że podłoga to nie tylko element grzewczy, ale też konstrukcja, która musi znosić codzienne obciążenia.

W przypadku suchych systemów grzewczych opartych na płycie wiórowej, producenci zwykle stosują specjalne płyty wiórowe o zwiększonej gęstości i zaimpregnowane przeciwko wilgoci. Nawet wtedy, kluczowe są bardzo precyzyjne wytyczne co do temperatury zasilania systemu i rodzaju klejów lub wkrętów używanych do montażu. Odstępstwo od zaleceń choćby o włos może skończyć się katastrofą. Nie bez powodu systemowe rozwiązania pod suche ogrzewanie podłogowe często bazują na materiałach stabilniejszych wymiarowo.

Brak jest ujednoliconych norm i atestów dopuszczających standardową płytę wiórową jako podkład bezpośrednio pod grzejne systemy podłogowe w rozumieniu ogólnobudowlanym. Systemy, które na tym bazują, są zwykle zamkniętymi, certyfikowanymi pakietami od jednego producenta, gdzie każdy element jest przetestowany pod kątem współpracy. Samodzielne kombinacje "bo tak będzie taniej" to prosty przepis na kłopoty, które, gwarantuję, będą kosztować znacznie więcej niż oszczędności na etapie budowy.

Koniec końców, głównym ograniczeniem jest natura samego materiału – organiczny, wrażliwy na warunki środowiskowe i klejony substancjami, które również mogą reagować na ciepło i wilgoć. Dopuszczanie płyty wiórowej jako bezpośredniego podkładu to akceptacja wysokiego ryzyka przyspieszonej degradacji podłogi i systemu grzewczego. Czy gra jest warta świeczki? Zdecydowanie nie, jeśli cenimy sobie spokój i trwałość na lata.

Ryzyko kondensacji wilgoci w przegrodzie podłogowej, gdzie zastosowano płytę wiórową, jest również wyższe w porównaniu do materiałów nieorganicznych, takich jak płyty cementowe. Różnica temperatur między ciepłą powierzchnią a zimniejszym powietrzem poniżej może prowadzić do osadzania się rosy wewnątrz warstwy wiórowej, co przyspiesza jej destrukcję.

Klej używany w produkcji płyt wiórowych często opiera się na żywicach mocznikowo-formaldehydowych lub fenolowo-formaldehydowych. Choć standardy emisyjne są coraz bardziej restrykcyjne, ciągłe podgrzewanie materiału, nawet do umiarkowanych temperatur, może teoretycznie wpływać na emisję formaldehydu, zwłaszcza w początkowym okresie eksploatacji. Choć jest to raczej marginalne ryzyko przy współczesnych normach, warto o nim pamiętać w kontekście ogólnej jakości powietrza w pomieszczeniach.

Systemy grzewcze na płycie wiórowej wymagają często niższych parametrów pracy niż na stabilniejszych podkładach, co może oznaczać mniejszą wydajność grzewczą lub konieczność gęstszego ułożenia rur czy przewodów, co z kolei podnosi koszt instalacji. Zatem pozorna oszczędność na materiale podkładowym może zostać szybko skonsumowana przez zwiększone wydatki na sam system grzewczy.

Niejasności prawne i brak jednoznacznych wytycznych w przepisach budowlanych dotyczących stosowania standardowej płyty wiórowej pod ogrzewanie podłogowe w szerokim kontekście instalacji stanowią kolejne ograniczenie. W razie problemów gwarancje na materiały (płytę, kleje, wykończenie podłogi) mogą nie obejmować uszkodzeń powstałych w wyniku niezgodnego z przeznaczeniem zastosowania podkładu pod podłogę grzewczą. Czarny scenariusz, ale możliwy.

Specyficzne Systemy Ogrzewania Podłogowego dla Płyty Wiórowej

Mimo licznych ograniczeń, koncepcja zastosowania lekkiego podkładu, jakim w teorii może być płyta wiórowa, w systemach ogrzewania podłogowego w suchej zabudowie, bynajmniej nie zniknęła. Prawda jest taka, że na rynku istnieją, choć rzadkie i specyficzne, rozwiązania, które w pewien sposób próbują obejść naturalne wady tego materiału, integrując go w szersze, systemowe pakiety. Nie są to jednak systemy opierające się na standardowej płycie wiórowej budowlanej czy meblowej – to klucz do zrozumienia.

Niektóre firmy proponują systemy suchej zabudowy pod ogrzewanie podłogowe, gdzie jako element konstrukcyjny, ale nie bezpośredni podkład grzewczy, może występować płyta wiórowa – ale zawsze w połączeniu z innymi, stabilniejszymi materiałami. Typowy przykład to panele styropianowe lub systemowe płyty z folii aluminiowej, w których umieszczane są rury systemu wodnego lub maty grzewcze czy przewody elektryczne, a te panele grzewcze układane są następnie na warstwie konstrukcyjnej, którą może być np. wzmocniona płyta wiórowa, ale izolowana i zabezpieczona z każdej strony.

Istnieją także systemy niskotemperaturowe oparte na folii grzewczych pod panele laminowane lub deskę trójwarstwową, gdzie folia układana jest na warstwie izolacyjnej, a następnie na niej układana jest specjalistyczna podkładka pod panele, a dopiero na to panele. W takich rozwiązaniach konstrukcyjną warstwą nośną poniżej izolacji (np. styropianu lub specjalnej maty) *może* być płyta wiórowa, ale znów – nie styka się ona bezpośrednio z elementem grzejnym (folią), a temperatura samej folii jest ściśle kontrolowana i zazwyczaj niższa niż w systemach wodnych z rurkami zatopionymi w wylewce czy masie wyrównującej. Nawet w tych scenariuszach producenci często zalecają użycie płyt OSB o podwyższonej gęstości lub innych, stabilniejszych materiałów.

Inny przykład to systemy wykorzystujące maty grzewcze na podczerwień, montowane np. na stropach drewnianych, gdzie od spodu konstrukcji stropowej, poniżej izolacji i pustki powietrznej, można by zastosować płyty wiórowe jako wykończenie sufitu. Ale to ogrzewanie sufitowe, a nie podłogowe, choć zasada dystrybucji ciepła promieniowaniem jest podobna. Mówimy jednak o całkowicie innym umiejscowieniu elementów grzewczych względem płyty wiórowej.

Niektóre systemowe płyty suchej zabudowy, przeznaczone specjalnie pod ogrzewanie podłogowe, mogą mieć w swojej warstwowej budowie elementy drewnopochodne, ale są to zazwyczaj płyty laminowane lub kompozytowe, gdzie drewno stanowi jeden ze składników stabilizowanych i połączonych w sposób minimalizujący reakcję na temperaturę i wilgoć. To już zupełnie inna liga niż standardowa płyta wiórowa meblowa czy budowlana P2.

Jednym z rzadziej spotykanych podejść są tzw. "systemy kasetowe" w suchej zabudowie. Polegają one na montażu drewnianych legarów, między którymi układane są izolacja i rury grzewcze, często osadzone w profilowanych płytach styropianowych. Następnie na legarach montuje się warstwę podłogi, którą *mogła*by być, teoretycznie, płyta wiórowa, ale tylko jako pierwsza warstwa konstrukcyjna, na której później układa się stabilniejszy podkład (np. płyty G-K lub OSB) przed finalnym wykończeniem. Wciąż jednak ryzyko pozostaje i wymaga to restrykcyjnych zasad montażu i pracy systemu grzewczego.

Prawdziwym "systemem", który w ogóle rozważa płytę wiórową, musiałby opierać się o ekstremalnie niskie temperatury pracy, np. poniżej 25°C, co w praktyce oznacza, że nadawałby się on tylko do dogrzewania, a nie jako główne źródło ciepła w budynku. Takie rozwiązania są marginalne i zazwyczaj dotyczą specyficznych instalacji renowacyjnych w budynkach o bardzo wysokiej izolacyjności termicznej.

Podsumowując, jeśli spotykacie się z "systemem ogrzewania podłogowego pod płytę wiórową", zapalcie od razu czerwoną lampkę. Bardzo dokładnie sprawdźcie, co producent ma na myśli. Czy chodzi o specjalistyczne panele z wiórów połączonych w innowacyjny sposób? Czy o standardową płytę wiórową? W 99% przypadków, profesjonalne i trwałe systemy suchego ogrzewania podłogowego wykorzystują materiały takie jak płyty gipsowo-włóknowe, cementowo-włóknowe, specjalistyczne panele styropianowe z aluminiowym dyfuzorem ciepła czy płyty OSB o wysokiej gęstości, ale i te często wymagają warstwy wierzchniej z płyt G-K czy cementowych dla stabilizacji i rozkładu ciepła. Płyta wiórowa jako główny nośnik ciepła lub bezpośredni podkład pod grzałki w standardowym ujęciu? Brzmi to jak kiepski żart inżynierski, który szybko przestaje być zabawny, gdy przychodzi do rachunku za naprawy.

Systemy grzewcze bazujące na folii grzewczych wymagają precyzyjnego montażu na odpowiedniej izolacji, a bezpośrednio na folii stosuje się dedykowane podkłady podłogowe, nie standardowe płyty drewnopochodne, które mogłyby reagować na niewielkie, ale ciągłe źródło ciepła i naciski. Zastosowanie płyty wiórowej bezpośrednio pod taką folię, nawet w niskiej temperaturze, nadal stanowi ryzyko.

Zdarzają się "pomysły" wykorzystania płyty wiórowej jako elementu szalunku traconego dla systemu wodnego, gdzie rury zalewane są niewielką ilością specjalnej masy klejowej. Płyta stanowi wtedy jedynie formę i jest usuwana lub staje się dolną warstwą nieobciążoną termicznie. To znów nie jest płyta wiórowa pod ogrzewanie podłogowe w sensie bezpośredniego podkładu, ale element montażowy.

Jednym z "eksperymentalnych" podejść, na które można natrafić, jest wykorzystanie płyty wiórowej frezowanej, w której tworzy się kanały na rury systemu wodnego. Takie płyty, często specjalnie impregnowane, mają za zadanie stanowić nośnik rur. Jednakże ich trwałość w cyklach grzewczych, zdolność do przenoszenia obciążeń bez deformacji oraz szczelność systemu grzewczego w takich rowkach bywają wątpliwe, co rodzi wysokie ryzyko awarii.

Reasumując, specyficzne systemy "z" płytą wiórową to rzadkość, często opierają się na jej roli jako warstwy nośnej PONIŻEJ właściwego systemu grzewczego lub wykorzystują ją w ekstremalnie niskich temperaturach pracy. Szukanie systemu ogrzewania podłogowego, który *bezproblemowo* działa ze standardową płytą wiórową jako podkładem grzewczym, to droga donikąd.

Lepsze Alternatywy dla Płyty Wiórowej Pod Ogrzewanie Podłogowe

Skoro płyta wiórowa pod ogrzewanie podłogowe to pomysł z wątpliwym rodowodem i wysokim ryzykiem, co zatem wybrać, szczególnie w kontekście suchej zabudowy lub sytuacji, gdy nie chcemy kłaść tradycyjnej wylewki? Na szczęście rynek oferuje znacznie stabilniejsze i pewniejsze rozwiązania, przetestowane w praktyce i rekomendowane przez fachowców.

Najpopularniejszą i najbardziej niezawodną alternatywą dla płyty wiórowej, zwłaszcza pod systemy wodne, są tradycyjne wylewki. W przypadku remontów lub cienkich warstw można zastosować wylewki cienkowarstwowe, np. anhydrytową lub cementową. Wylewkę 5,5mm (a często grubsze, np. 3-5 cm nad rurami) to standard, który zapewnia doskonałe otulenie rur grzewczych, minimalizując puste przestrzenie i gwarantując efektywny i równomierny transfer ciepła do powierzchni podłogi. Dodatkowo, wylewka stanowi stabilny, monolityczny i trwały podkład pod każdy rodzaj wykończenia – płytki, panele, wykładziny.

W systemach suchej zabudowy, które doskonale sprawdzają się w renowacjach, na stropach drewnianych czy tam, gdzie liczy się czas i niska waga, doskonałym zamiennikiem dla płyty wiórowej są płyty gipsowo-włóknowe lub cementowo-włóknowe. Materiały te są znacznie stabilniejsze wymiarowo, mniej wrażliwe na zmiany wilgotności i temperatury oraz charakteryzują się lepszą przewodnością cieplną niż drewnopochodne odpowiedniki. Systemy na ich bazie często wykorzystują prefabrykowane panele z rowkami na rury lub przewody grzewcze, często z wbudowanymi blachami aluminiowymi rozprowadzającymi ciepło. Grubość takich płyt waha się zazwyczaj od kilkunastu do kilkudziesięciu milimetrów.

Płyty gipsowo-włóknowe, np. popularne na rynku, kosztują w przeliczeniu na metr kwadratowy więcej niż standardowa płyta wiórowa (cena za m² płyty g-w o gr. 18 mm to ok. 60-90 zł, podczas gdy płyta wiórowa podłogowa P5 gr. 22 mm to ok. 30-50 zł/m²), ale ich właściwości i gwarancja trwałości uzasadniają ten wydatek. Są też cięższe niż płyta wiórowa, co bywa problemem na stropach drewnianych, ale tutaj z pomocą przychodzą lekkie systemy suche z płytami styropianowymi lub poliuretanowymi, które są następnie pokrywane warstwą rozpraszającą ciepło (np. blachą aluminiową) i płytą stabilizującą (np. G-K).

W systemach elektrycznych, np. z maty grzewcze pod płytkami, bezpośrednio na wylewce lub na specjalnej macie uszczelniająco-kompensacyjnej kładzie się cienką matę z przewodami grzewczymi. Na to bezpośrednio kładzie się klej i płytki. Podkładem jest zatem stabilna wylewka, a nie płyta wiórowa. Pod panele lub wykładziny często stosuje się folii grzewczych (elektrycznych) lub kable grzewcze, układane na izolacji termicznej. W takim przypadku również podkładem jest zwykle betonowa wylewka lub płyta OSB o bardzo wysokiej gęstości, a folia/kable układane są na dedykowanej macie, nigdy bezpośrednio na standardowej płycie wiórowej, bo ciepło musi być efektywnie przekazywane w górę, a nie w dół i na boki destabilizując podłoże.

Cienkowarstwowe systemowe rozwiązania pod ogrzewanie podłogowe, idealne do remontów, często bazują na cienkich (ok. 1-2 cm) prefabrykowanych płytach, które posiadają już frezowane kanały na rury. Te płyty wykonane są ze spienionego polistyrenu o wysokiej gęstości (XPS) lub utwardzonej pianki poliuretanowej, wzmocnione folią aluminiową. Są lekkie, łatwe w montażu, mają dobre właściwości izolacyjne i przewodzące ciepło, a przede wszystkim są stabilne wymiarowo. Takie panele układa się bezpośrednio na istniejącym podłożu (np. starej podłodze) i na nich montuje się rury lub kable. Następnie pokrywa się je cienką warstwą masy wyrównującej lub dedykowanymi płytami stabilizującymi. Koszt takich systemów (panele + rury/kable + masa) może być wyższy niż tradycyjnej wylewki, ale czas montażu i niska waga często są kluczowe.

Panel grzewczy ze spienionego XPS z blachą aluminiową, wymiar 100x50 cm, grubość 25 mm, z frezowaniem pod rurę fi 16mm, kosztuje około 70-100 zł za sztukę. Oznacza to koszt około 140-200 zł za metr kwadratowy samego panelu grzewczego, do tego dochodzi koszt rur, rozdzielacza, pomp i sterowania. Mimo wyższego kosztu materiału podkładowego, zyskujemy pewność, szybkość montażu i stabilność, czego nie da nam płyta wiórowa pod ogrzewanie podłogowe.

Alternatywą, która jest kompromisem między tradycyjną wylewką a lekkimi systemami, są jastrychy suche. Składają się one z warstwy wyrównującej z keramzytu lub perlitu i wierzchniej warstwy płyt, najczęściej gipsowo-włóknowych, układanych na zakładkę. Płyty G-W są następnie klejone i skręcane. Na takim stabilnym podkładzie, który ma również dobre właściwości akustyczne i termoizolacyjne (dolna warstwa), można układać systemy grzewcze suchego montażu lub nawet niektóre cienkowarstwowe systemy wodne z rurami w kleju czy masie wyrównującej. Koszt m² suchego jastrychu (płyty + podsypka) to orientacyjnie 50-80 zł w zależności od grubości podsypki.

Jeśli chodzi o płytę wiórową pod ogrzewanie podłogowe, zastanówcie się poważnie. Czy oszczędność kilku złotych na metrze kwadratowym na etapie budowy jest warta ryzyka katastrofy, która może się wydarzyć za rok, dwa lub pięć? Remont podłogi z systemem grzewczym to gigantyczny problem logistyczny i finansowy. Wybór stabilnego, sprawdzonego podkładu to fundament trwałości całego systemu grzewczego i posadzki. Czasem trzeba po prostu uderzyć się w piersi i przyznać, że są rzeczy, na których nie warto nadmiernie oszczędzać. Systemy suche, oparte o płyty g-w czy cementowe, lub tradycyjne wylewki – to są rozwiązania, które dają gwarancję spokoju na lata. Koszt materiałów to jedno, koszt potencjalnej awarii to zupełnie inna historia. Uczymy się na błędach, ale czasem warto uczyć się na błędach innych, zamiast doświadczać ich na własnej skórze i portfelu. Inwestycja w odpowiedni podkład to inwestycja w komfort i pewność, że nasza ciepła podłoga będzie działać bez zarzutu przez dekady, a nie tylko do pierwszej poważniejszej usterki.

Porównanie wybranych rozwiązań pod systemy grzewcze podłogowe

Zwracam uwagę na kolumnę "Przykładowe zastosowanie". W przypadku płyty wiórowej, nie ma prostego wpisu "Z systemami wodnymi lub elektrycznymi". Jest to możliwe, ale z tak ogromną liczbą zastrzeżeń, że w praktyce sprowadza się to do bardzo niszowych i ryzykownych zastosowań. To jak próbować włożyć kwadratowy kołek w okrągły otwór – z młotkiem wszystko pasuje, ale pytanie, jak długo to wytrzyma.

Nawet rozważając suchą zabudowę, płyta wiórowa pod ogrzewanie podłogowe w sensie bezpośrednim jest co najmniej ryzykowna. Lepsze materiały, choć droższe na starcie, gwarantują stabilność, efektywność grzewczą i długowieczność, oszczędzając nam stresu i kosztów przyszłych remontów.

Wykres porównujący orientacyjny koszt materiałów (zł/m²) dla różnych podkładów pod ogrzewanie podłogowe

Jak widać na wykresie, płyta wiórowa rzeczywiście wypada najkorzystniej cenowo jako *materiał*, ale to tylko wierzchołek góry lodowej. Pomija koszty ukryte – potencjalne problemy z montażem systemu grzewczego na niestabilnym podłożu, ryzyko awarii, czy konieczność drogich napraw w przyszłości. Koszt remontu podłogi z ogrzewaniem to nierzadko równowartość lub wielokrotność kosztu całej instalacji. Właśnie dlatego profesjonaliści z uśmiechem, ale i stanowczością, odradzają to rozwiązanie w większości standardowych zastosowań grzewczych pod posadzką.

Nawet systemy ogrzewanie elektryczne wymagają stabilnego podkładu. Maty grzewcze pod płytki kładzie się na wylewce. Kable grzewcze zatapia się w masie samopoziomującej lub kleju. Folie grzewcze pod panele lub wykładziny układane są na sztywnej izolacji, a sama folia jest delikatna i wymaga ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi – zastosowanie standardowej płyty wiórowej jako warstwy nad folią byłoby ryzykowne ze względu na jej potencjalne odkształcenia i brak stabilności. Potrzebujemy podkładu, który stanowi solidną bazę dla wykończenia i jednocześnie przewodzi ciepło w sposób efektywny i bezpieczny dla całego układu. Płyta wiórowa tego warunku nie spełnia.